ஒரு பொழுதுக்கு காத்திருத்தல்

- கே.விஸ்வநாதன் 

இலங்கையின் ஓயாத போர்ச்சூழலில் நடுவே இருந்து எழுதப்பட்ட கவிதைகள் இவை. கருணாகரன் “வெளிச்சம்” என்ற கலை இலக்கிய மாத இதழின் ஆசிரியராக பணியாற்றியவர். போராட்ட இயக்கங்களுடன் ஆழமான தொடர்பு உடையவர்.

ஆனால் இக்கவிதைகள் போராட்ட நியாயங்களை பறையறிவிக்கும் பிரச்சார கவிதைகள் அல்ல. போராட்ட அவலங்களையும் அழிவுகளையும் பிரலாபிக்கும் மனமுறிவுக் கவிதைகளும் அல்ல. சொல்லப்போனால் அமைதியான புலம்பெயர்வுச் சூழலை அடைந்த பிறகுதான் கவிதைகளின் குரல் உரக்க எழுகிறது; அதற்குக் காரணம் அச்சூழலிலேயே தாங்கள் இழந்தவற்றின் பிரமாண்டம் அவர்களுக்குத் தெரியவருகிறது.

கருணாகரனின் கவிதைகள் நுட்பமான இறுக்கமான, பூடகமான மொழியில் எழுதப்பட்டவையாக உள்ளன. கவிமொழியில் ஒரு அக இசையின் ஒழுங்கு தொடர்ந்து ஊடுருவியபடி உள்ளது .

பெருநடை மனிதரின் அகதிமுகம்
நிழலின் கீழே சரணடையும்

என்பது போன்ற வரிகளில் யாப்பில் புழங்கிய தமிழின் இறந்த காலத்தின் அழகின் சாயல் உள்ளது. நேரடியான கூக்குரலாக கவிதையை முன்வைக்க எப்போதுமே கருணாகரன் முயலவில்லை.

புதை குழிகள் மீது 
குந்தியிருக்கிறது காகம்


துயரத்தோடு அல்லது வன்மத்தோடு 
புதைக்கப்படும் பிணங்கள் 
தனிமையில்
கிடந்தழிகின்றன.

என்று ஆழமான படிமத் தன்மையுடனும் செறிவான இறுக்கமான மொழியுடனும்தான் தன் மனத் தீவிரத்தை அவர் வெளிக்காட்டுகிறார். ஆயினும்

வனத்தின் ஆழத்தில் 
புலியின் கண்கள் மின்னுகின்றன
கெமுனுவே எச்சரிக்கை!

என்று அறை கூவும் வேகமும் அபூர்பமாக காணக்கிடைக்கிறது. கருணாகரன் கவிதைகளில் காணப்படும் முக்கியமான அம்சம் அவற்றில்; உள்ள நம்பிக்கையின் கீற்றுதான். நிகழ்காலத்தின் உதிரம் மணக்கும் சித்திரங்களால் நிரம்புள்ள தொகுதி இது.

சாம்பலைக் கழுவி 
இரத்தமாய் ஓடும் வெள்ளத்தில் 
மூழ்கிப் போயிற்று என் முற்றம்

அத்துடன் இறந்தகாலம் குறித்த மனம் கசியும் ஏக்கம் கனக்கும் வரிகள்

எல்லா ஞாபகங்களிலும் 
பசுமையால் நிறைந்தபடிக்கு 
மலர்கின்ற மரங்கள் 

ஆயினும் அவற்றின் ஒட்டுமொத்தமாக மனிதம் குறித்தும் எதிர்காலம் குறித்தும் ஒளிகொண்ட கனவுகளும் எழுகின்றன. சுய ஏமாற்றமாகவோ பாசாங்காகவோ இல்லாமல் முழு ஆத்மாவையும் தழுவி எழும் நம்பிக்கையாக.

எனக்கான திசைவெளியில்
இலைகள் துளிர்கின்றன மரத்தில் 

கவிதை அதன் மிக எதிர்மறையான சூழலில் கூட தன்னை புதுப்பித்து மீண்டபடி உயிர் கொள்வதை இங்கு காண்கிறோம். எதிர்மறைச் சூழலில் பிற கலைகள் அனைத்தும் அழியும் போது கவிதை மட்டும் பெருகி மண்டும் விந்தையையும் காண்கிறோம்.

(நன்றி - சொல்புதிது)