பரிசு

“என்னுடைய வாழ்வின் பெரும்பகுதி யுத்தத்திலேயே கழிந்தது” என்று நிகலாய் கரமசோவ் தன் மனைவியிடம் சொன்னார். அவருடைய குரல் கம்மியிருந்தது. தன்னை நியாயப்படுத்திஇ அப்படிச் சொன்னேனா அல்லது அவளிடம் மன்னிப்புக் கேட்கும் விதமாக அப்படிச் சொன்னேனா என்று அவருக்கே குழப்பமாக இருந்தது. அவர் மனைவியைத் தேடிக்கண்டு பிடிக்கவே இரண்டு வாரங்களாகி விட்டன. அவர்கள் வாழ்ந்த கிராமத்திலிருந்து அவருடைய குடும்பம் இடம்பெயர்ந்திருந்தது. தகவல் கிடைத்தபோதும் அப்போது உடனடியாக அவரால் வீட்டுக்கு வர முடியவில்லை. அவரைப்போலிருந்த ஏராளம் பேரின் குடும்பங்களை பாதுகாப்பாக வேறிடத்துக்கு இடம் மாற்றி வைத்திருப்பதாக அவருக்குச் சேதி சொல்லப்பட்டிருந்தது.

அப்போதைய தீவிர யுத்த நிலைமையில் தனியே தன்னுடைய குடும்பத்துக்குப் பாதுகாப்புத் தேவை என்று சொல்லிக் கவனமெடுத்து அதைக் காப்பாற்றுவதற்கு வர முடியாது. களத்தில் அதை வேறு விதமாகவே சொல்வார்கள். அவரை எல்லோரும் வித்தியாசப்படுத்திப் பார்க்க வைத்துவிடுவார்கள்.

அதனால் மனம் எவ்வளவோ அந்தரித்துக் கொண்டிருந்தாலும் அதை ஒருவாறு கஸ்ரப்பட்டு கட்டுப்படுத்திக் கொண்டார். இரவுகளில் குழந்தைகளின் முகமும் அவருடைய மனைவி தனியே குழந்தைகளோடு படும் சிரமங்களும் மனதில் தோன்றும். பெருகிவரும் துக்கத்தை அவரால் கட்டுப்படுத்த முடியாமல் அவஸ்தைப்பட்டார். அதற்காக அழவும் முடியாது. ‘போர்க்களத்தில் இந்த மாதிரி உணர்ச்சிகளுக்கு இடமளித்தால் அது எதிர் விளைவுகளைக் கொண்டு வரும்’ என்ற விதி எழுதப்படாமலே வலுவாக இருந்தது. அதனால் எல்லாத் துக்கங்களையும் ஆழப்புதைத்து விட்டு ஏதாவது காரியங்களில் இறங்கி விடுவார்.

அவரைப்போலத்தான் மற்றவர்களும் இருப்பார்கள் என்ற எண்ணம் அவருக்கு உண்டு. இல்லாமல் யாரால்தான் கல்லைப் போலவும் இரும்பைப் போலவும் இருக்க முடியம்? சிலவேளை எல்லாமே பொய் போலஇ ஏதோ ஒரு மாய உலகத்தில் நடமாடுவதுபோலத் தென்படும். ஆனால் அதையெல்லாம் பரீட்சித்துப் பார்க்கக்கூடிய இடமல்ல போர்க்களம். ஏன்இ அதையும் போர்க்களத்தில் பார்த்துத்தான் விடுவோமே என்று சிலவேளை வேடிக்கை பார்க்க விரும்பும் மனம். நிலைமைகள் அதற்கேற்றாற்போல வாய்ப்பதில்லை. தவிரஇ எச்சரிக்கையுணர்;வு எல்லாவற்றையும் தடுத்து விடும். அது எச்சரிக்கைகளால் வனையப்பட்ட களமல்லவா.

இப்படியே தனக்குள் மோதிக் கொண்டு இரவெல்லாம் தூக்கமில்லாமல் அவதிப்பட்டார் கரமசோவ்;. என்ன ஆச்சரியமென்றால் அவரைப்போலவே அவருடன் கூட இருந்த வேறு ஆட்களும் இப்படித் தங்களுடைய குடும்பத்தை நினைத்துத் துக்கப்பட்டுக் கொண்டிருந்தார்கள். தனியே யாரையாவது சந்தித்தால் அவர்கள் தங்களுடைய கண்ணீர்; நிரம்பிய துயரக்கதைகளைச் சொல்வார்கள். அவை மாபெரும் துக்கச்சமுத்திரத்தை ஒரு கமண்டலத்தில் வைத்திருப்பதுபோலத் தோன்றும். ஆனால் எல்லோரும் அதை தங்களுடைய இதயத்தின் ஆழத்தில் மறைத்துக் கொண்டு தனியே விம்மிக் கொண்டிருந்தார்கள். அதிலும் தங்களையும் மீறிக் கண்ணீர் பெருகி உடைத்துக் கொண்டு ஓடிவிடும் என்றே அவர்கள் அச்சமடைந்திருந்தார்கள். குருதி பாயலாம் போர்க்களத்தில். ஆனால் கண்ணீர் பாயலாமா? அதற்கு தலைமையாளர்கள் அனுமதிப்பார்களா? கடவுளே இதென்ன விதி? கரமசோவ்வுக்கு எதுவுமே புரியவில்லை. எல்லாம் குழப்பமாக இருந்தது. குழப்பங்கள் நிறைந்ததே போர்க்களம் என்றும் பட்டது. அவர்கள் எல்லோரையும் எது அப்படி தங்களுடைய துயரத்தையே வெளியே காட்டிக் கொள்ள மறுக்கிறது அல்லது தடுக்கிறது என்று அவர் யோசித்தார். கண்ணுக்குப் புலப்படாத ஒரு மாய வலையில் எல்லோரும் சிக்கியிருப்பதாகப் பட்டது.

ஏன் அவர் கூட தன்னுடைய நிலைமையை மேலிடத்தில் சொல்லி வீட்டுக்குப் போக முயற்சிக்கவில்லையே. உள் மனம் போஇ போ என்று சொன்னாலும் அவரால் வீட்டுக்குப் போய் நிலைமைகளைப் பார்த்து வரவேண்டும் என்ற முடிவை எடுக்க முடியவில்லை. போர்க்களத்தில் நிற்கும் போதுதான் ஒருவரின் முழு மனமும் கட்டுப்படுத்தப்படுகிறது என்று அவருக்குத் தோன்றியது. மனம் மட்டுமல்லஇ வாழ்க்கையும் உண்மையும் எல்லாமே எல்லாமே கட்டுப்படுத்தப்படுகின்றன.

கரமசோவ்இ நிலைகொள்ளாமற் தவித்தார். உடல் அவரையறியாமலே நடுங்கியது. எந்தக் குளிரிலும்கூட ஆடாத உடல். இப்போது தளர்ந்து நடுங்குகிறது. எல்லாவற்றையும் விட சாவது மேல் என்ற எண்ணம் வந்தது. ஆனால் சாவுதான் அவரைத் தீண்ட மறுக்கிறதே. அவரை விடவும் வேறு ஆட்களை அது சாதாரணமாகவே விழுங்கிக் கொண்டிருக்கும் போது அவரை மட்டும் அது விலக்கிக் கொண்டிருந்தது.

இப்போதுஇ நீண்ட காலத்துக்குப் பின்னர் தன்னுடைய வீ;ட்டுக்குத்திரும்பியிருந்த கரமசோவ் மனைவியின் கண்களில் படிந்திருந்த துயரக்கதைகளைத் தொடர்ந்து படிக்க முடியாமற் தவித்தார். அவளுடைய கண்களில் அகதிக்காலத்தின் நிழல் ஒரு கனத்த இருண்ட மலைபோல உறைந்திருந்தது. கரமசோவ் ஆச்சரியப்பட்டார். அவர் இதுவரையிலும் பார்த்தது யுத்தகளத்தின் போர்க்காட்சிகளையும் அந்தக்காட்சிகள் படிந்த கணங்களையுமே. கண் முன்னே நிகழ்ந்த மரணத்தின் பல நடனங்களை அவர் கண்டிருக்கிறார். குருதி மணம் அவருடைய புலன்களில் நிறைந்து கிடக்கிறது. அதெல்லாம் அவருக்குச் சாதாரணம். ஒவ்வொரு கணத்திலும் எதிர்பாராத வகையில் ஒவ்வொரு சாவும் நிகழும் போது அவருக்கு பல திசைகள் தெரிந்திருக்கின்றன. சிலபோது திசையோ திக்கோ தெரியாமலே அவர் இருண்டு மூடுண்ட அகழிக்குள் வீழ்ந்துமிருக்கிறார். அதைப்போல மிகப் பிரமாண்டமான ஒளியையும் அவருடைய கண்கள் கூசக் கண்டிருக்கின்றன. வெற்றிக் கொடிகளை வானத்தில் ஏற்றி விட்டு அவர் மேகங்களுக்கு ஊடாக மிதந்து சென்றதும் உண்டு. அங்கிருந்து தொப்பென கீழே வீழ்ந்ததும் உண்டு. ஆனால் இப்போது இதைஇ இந்த மாதிரியான ஒரு நிலையை அவர் சற்றும் எதிர் பார்க்கவில்லை. இது எல்லாவற்றையும் விடக் கடினமான ஒரு வலிநிரம்பிய பிரதேசம்.

கரமசோவ் திடுக்கிட்டார். அவர் போர்களத்தில் சந்தித்தவை வேறு. இங்கே வீட்டிலுள்ள யதார்த்தம் வேறு. அவரால் போர்க்களத்தில் வெற்றிகரமாக நிலைமையைச் சமாளிக்கமுடியும். அதில் அவர் தேர்ச்சியும் பெற்றிருந்தார். போர் ஒரு வகையில் கணிதம் போன்றதுதான். அதில் சமன்பாடுகளையும் பின்னங்களையும் போடவும் தீர்க்கவும் அவருக்கு நன்றாகத் தெரிந்திருந்தது. அவர் அதில் கெட்டிக்காரராகவுமிருந்தார்.

ஆனால் வீட்டின் நிலைமையைச்சீராக்க அந்தளவுக்கு முடியுமா? என்று அவருக்கே தெரியவில்லை. வீடு யுத்த களத்தையும்விட பிரம்மாண்டமான போர்க்களமாகியிருந்தது. இங்கே எதிரிகள் என்று யாரும் இல்லை. பீரங்கிகளில்லை. பெரும்படையில்லை. யுத்த விமானங்களில்லை. போரிடும் தளபதிகளில்லை. போராயுதங்களுமில்லை. இன்னும் சொன்னால் அவரிடம் துப்பாக்கிகூட இருக்கிறது. ஆனால் வீட்டில் யாரிடமும் அதுகூட இல்லை. அப்படியென்றால் தான் எதற்காக அஞ்சுகிறேன்? என்று அவருக்குக்குழப்பமாக இருந்தது.

ஆனால் அவர் அஞ்சினார். தான் ஏதோ ஒரு நிலையில் தோற்றுக்கொண்டிருப்;பதாகத் தோன்றியது. அது முடிவில்லாத தோல்வி. எதற்காகத் தோற்கிறேன் என்று கூட அவருக்குத்தெரியவில்லை. ஆனால் அவரால் அந்த உணர்விலிருந்து தன்னைக்கட்டுப்படுத்த முடியவில்லை. அது மெல்லிய குளிர் படர்;ந்த காலைப் பொழுது என்றபோதும் அவரால் அதைஇ அந்த ஒளியும் மென் கதகதப்பும் நிறைந்த பொழுதை அப்படி உணர முடியவில்லை. வெக்கையும் இருளும் உள்ளுர அதற்குள் நிறைந்திருப்பதாகவே தோன்றியது.

பறவைகளின் காலை ஆரவாரக்குரல் கூட தன்னைப்பார்த்து கேலிப்படுத்துவதாகப் பட்டது. என்னஇ எல்லாமே மாறித் தெரிகின்றன என்று அவருக்குக் குழப்பம். எதுதான் மாறியிருக்கவில்லை? தான் மட்டும் என்ன இயல்பாகவா இருக்கிறேன் என்று நினைத்தபோது அவருக்கு இதயம் நின்றுவிடும் போல கனத்துஇ இயங்க மறுத்தது.

அவர் கடவுளை நினைத்தார். முன்னர் அவருக்குக் கடவுள் பற்றிய அக்கறையெல்லாம் கிடையாது. அதற்கெல்லாம் அவருக்கு நேரமிருந்ததும் இல்லை. மரணத்தின் இழைகள் அவருடைய கழுத்தை இறுக்கிய கணங்களில் கூட அவர் கடவுளைக் குறித்துச் சிந்தித்ததில்லை. அத்துடன் கடவுளைப் பற்றிச்சிந்திக்க வேண்டிய அவசியமும் இருக்கவில்லை. அவர் மரணத்தையே விலக்குவதற்காகப் போராடிக் கொண்டிருந்தபோது சிந்திக்காத கடவுளையா இப்போது சிந்திக்க முடியும்?

மரணத்தின் விளிம்புகளுக்கு அவர் பலதடவை சென்று திரும்பியிருக்கிறார். ஆனால் அப்போதெல்லாம்கூட அவர் எதற்கும் அஞ்சிவிடவில்லை. அந்த நெருக்கடியான சந்தர்ப்பங்களெல்லாம் அவருக்கு சுவாரஷ்யமானவையாகவே இருந்திருக்கின்றன. அந்தச்சந்தர்ப்பங்களைப் பிறகு அவர் மகிழ்வோடு பல தடவைகளில் நினைவு கூர்ந்திருக்;கிறார். அவற்றையிட்டு அவருக்கு உள்ளுரப் பெருமையும் மகிழ்ச்சியும் வியப்பும்தான் ஏற்பட்டிருக்கின்றன.

பதிலாக எப்போதும் அவர் அந்த அபாயமான நிலைமைகளையிட்டு வருந்தியதில்லை. மரணம் அவருக்கு மகிழ்சியான வேடிக்கை விளையாட்;டு. அவரைச்சுற்றி அது விஷவளையங்களாகச் சூழ்ந்திருந்த போதும் அவர் அதையிட்டு என்றைக்கும் கவலைப்பட்டதோ அக்;கறைப்பட்டதோ இல்லை. அவருக்குத் தேவை எதிலும் வெல்வதே. வெற்றிதான் ஒரே குறி. அதையே அவர்; தன்னுடைய மேலிடத்துக்குப் பரிசளிக்க விரும்பினார். அதைத்தான் பரிசளிக்கவும் முடியும்.

மேலிடம் வெற்றியைத்தவிர வேறெதையும் எதிர்பார்க்கவில்லை. வேறெதையும் அதற்குக் கொடுக்கவும் முடியாது. அது வெற்றிக்காகஇ தொடர் வெற்றிகளுக்காகவே காத்துக் கொண்டிருந்தது. வெற்றிக்காக அவர் என்னவெல்லாமோ செய்ய வேண்டியிருந்தது. ஒரு வெற்றி இரண்டு வெற்றி போதாது. தொடர்ந்து வெற்றிகளை ஈட்டிக் கொண்டே இருக்க வேணும். ஆனால் அது எப்போதும் சாத்தியமாகுமா? எதிர்த்தரப்பு என்ன சாதாரணமானதா? அவர்கள் என்ன எப்போதும் பொய்ப்பூவைப் பறித்துக் கொண்டா இருப்பார்கள்?

வெற்றியை எதிர்பார்க்கும் மேலிடத்தின் தாகம் எளிதிற் தீர்ந்து விடுவதில்லை. இது முடிவில்லாத பெரு விடாய். அதற்காக அவர் என்னவெல்லாம் செய்ய வேண்டுமோ அதையெல்லாம் செய்துகொண்டேயிருந்தார். அவர் மட்டுமா அப்படி உழைக்கிறார். அவரைப்போல எத்தனையோ பேர்; அப்படி. ஆனால் எதுவும் முடிகிறமாதிரித் தெரியவில்லை. இதென்ன பைத்தியக்காரத்தனம்? தான் செய்வது உண்மையில் பைத்தியக்காரத்ததனம்தானோ. எல்லோரும் ஏதோ பைத்திய நிலைக்கு ஆளாகிவிட்டார்களா?

ஒருதடவை அவர் நள்ளிரவுச்சண்டையில் தன்னுடைய சகாக்களை முற்றாக இழந்து தனித்திருந்தார். அன்று உக்கிரமான மோதல் நடந்தது. இரண்டு தரப்புக்குமிடையில் நடந்த அந்தப்பெரும் மோதலில் யார் வெல்வார்கள் யார் தோற்பார்கள் என்று தெரியாத அளவுக்கான கள நிலைமை. அந்தமாதிரி நிலைமைகள் போர்க்களத்தில் ஏற்படும்போது எதையும் தீர்மானிப்பது கடினம். கணிதத்தின் எல்லாச் சமன்பாடுகளும் அப்போது இறுகிவிடும். அல்லது செயலிழந்து போகும். வியூகங்கள் தகரும் வெளி அது. வியூகங்கள் தகரத்தகர மரணம் விளைந்து கொண்டேயிருக்கும். காலடியில்இ கண்ணுக்கு முன்னே அது விளையும். அப்படியொரு விளைச்சல் வேறு எதிலும் நிகழ்வதில்லை. ஆனால் அப்படி விளையும் மரணத்தைக் கட்டுப்படுத்துவதும் வியூகங்கள்தான் என்று கரமசோவ் பல தடவை உணர்ந்திருந்தார்.

அன்று பனி மிகக்கூடுதல். அதைவிட மலைப்பிரதேசம் வேறு. பீரங்கிகள் வெறிகொண்டு முழங்கிக்கொண்டிருந்தன. எங்கும் தீயும் புகையும் அவலக்குரல்களும் குருதியும் நிணமும். மனிதன் பிறந்தது இப்படி அழியத்தானா என்று ஒரு கணம் அவருக்குள் ஒரு பொறிதட்டியது. அது சட்டெனப் பற்றிப் பெருந்தீயாய் மூண்டது.

இப்படியெல்லாம் இழிந்துதானா வாழவேண்டியிருக்கிறது? இதென்ன பேய்த்தனம் என்று அவர் யோசித்திருக்கிறார். ஆனால் இதையிட்டெல்லாம் அவர் யுத்த களத்தில் குழம்பியதோ பின்வாங்கியதோ கிடையாது. அவரை நோக்கி வந்த மரணத்தை அவர் விரட்டி வென்றிருக்கிறார். போர்க்களத்தில் மரணத்தை விரட்டுவதுதான் வெற்றி. அதுதான் போரின் வெற்றியைத்தருகிறது. அங்கே தோல்வியின் நிழலைப்படர அனுமதிக்க முடியாது. அனுமதித்தால் அந்த நிழலின் மறைவில் மரணம் பெரீய திறந்த வாயுடன் வெறிகொண்டு வந்து விழுங்கி விடும். ஆகவேஇ அவர் அருகிலிருந்த புதருக்கருகில் - மறைவிடமொன்றில் இறந்த சடலத்தைப் போலப் படுத்திருந்தார். அந்தத் தந்திரமே அவரை இறுதியிற் காப்பாற்றியது.

ஒருவருக்கு வெற்றியைத்தரும் போர்க்களம் இன்னொருவருக்கு தோல்வியைப் பரிசளிக்கிறது. அந்தத்தோல்வி வெறுமனே தலை கவிழ்ந்து கொண்டு போவதுடன் மட்டும் முடிவதில்லை. அது மரணத்தையும்; மீளமுடியா அபாயகரமான நிலைமைகளையும் கொண்டு வருகிறது.

அவர் போர்க்களத்தில் சந்தித்த பல தருணங்களைப்பற்றியும் ஆழமாகச் சிந்தித்திருக்கிறார். சிலவேளை அங்கேயுள்ள நிலைமைகள் பற்றி அவருக்குச்சிரிப்பு வந்திருக்கிறது. அவை சிரிக்கக்கூடியவை இல்லை என்ற போதும் அவரால் சிரிக்காமலிருக்க முடியவில்லை. உண்மையில் சிரிப்பூட்டக்கூடிய சங்கதிகள் நிரம்பிய மண்டலம்தான் அது. அதை யாரும் புரிந்து கொள்ளவோ ஏற்றுக்கொள்ளவோ மாட்டார்களே தவிர அதுதான் உண்மை.

எத்தனையோ விதமான சாகசங்களை நிகழ்;த்திய கரமசோவ்இ இப்போது வீட்டில் எதுவும் செய்ய முடியாமல் தடுமாறினார். உண்மையில் போர்க்களத்தை விடவும் வீடுதான் பயங்கரங்களின் விளைநிலமாக இருக்கிறது போலும் என்று பட்டது. இதைத் தான் இவ்வளவு நாளும் புரிந்து கொள்ளாமல் இருந்திருக்கிறேனே என்று நினைத்தார்.

அவரிடம் களத்தில் பெரும் படையிருந்தது. பீரங்கிகளிருந்தன. எதிரிகளைத்திணறடிக்கும் திறனும் வல்லமையுமிருந்தது. பெரும் தந்திரங்களிருந்தன. வியூகங்களை வகுக்கும் கெட்டித்தனமிருந்தது. எதிர் வியூகங்களை உடைக்கும் ஆற்றலிருந்தது. இப்போது இதெல்லாம் பயனற்றதாகி விட்டன. அவருடைய இதுவரையான ஆற்றல்கள் எல்லாம் பொய்யானவை என்று தோன்றியது. இந்தக்கணத்தின் நிலை அதை நிரூபிக்கிறது. இதை விட இதற்கு வேறென்ன சாட்சி வேண்டும்? தன்னுடைய ஆற்றல் குறித்த சந்தேகம் முதல்தடவையாக அவருக்கு ஏற்பட்டது. தான் தோற்கடிக்கப்பட்டு விட்டதாக அவர் முழுமையாக நம்பினார். அப்படித் தோற்கடிக்கப்பட்டிருப்பது கூட ஒரு வகையில் ஆறுதல்தான். அதுதான் இப்போது தேவைபோலவும் பட்டது.

அவருடைய பிள்ளைகள் அவரைக் கண்டு மகிழ்ந்தாலும்இ அவர்களால் தந்தையோடு இயல்பாக இருக்க முடியவில்லை. குழந்தை முகங்களில் தெரியும் மகிழ்ச்சிக்குப் பதிலாக ஏதோ துயர நிழல் அந்த வயதிலேயே படிந்திருந்தது. அந்த வயதில் அப்படியொரு சாபமா அவர்களுக்கு? என்று அவர் மனம் உணர்ந்த கணத்தில் அவருடைய உடல் பதறியது? உலர்ந்த உதடுகளை நாவால் ஈரப்படுத்தினார். தாகமெடுத்தது. ஏதாவது குடிக்க வேண்டும். எதையும் விட தண்ணீரைக் குடித்தால் பரவாயில்லை. தண்ணீருக்கு நிகராக எந்தப் பானமும் உலகில் இல்லை. அந்த நிலைமையிலும் இப்படிச் சிந்க்க முடிகிறதே என்று அவருக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது.

என்ன ஆச்சரியம்? தன்னுடைய நிலையைப்போலவே இந்தக் கதையும் இருக்கிறதே என்று தீராத திகைப்படைந்தான் சுந்தரி. யுத்தம் எங்கும் எப்போதும் ஒரே மாதிரியான நிலைமைகளைத்தான் உருவாக்கிக் கொண்டிருக்கிறதா? இல்லையென்றால்இ கரமசோவின் அதே உணர்வலைகளும் தன்னுடைய உணர்வலைகளும் எப்படி ஒன்றாகஇ ஒரே மாதிரியாக இருக்க முடியும்? எந்த வேறு பாடுகளும் இல்லாது கரமசோவும் தானும் ஒரே பிரச்சினைகளை எதிர் கொள்ளும் யதார்த்தம் எப்படி அமைந்தது? அவர் படையினராஇ அல்லது போராளியா என்று கூடத் தெரியாது. அதற்கு அவசியமுமில்லை. அந்தக் காலமும் தன்னுடைய காலமும் கூட ஒன்றல்ல. களமும் வாழ்க்கையும் கூட வேறு வேறு. ஆனால் இருவரின் நிலைமையும் ஒரு புள்ளியைக் கொண்டிருப்பது ஆச்சரியமில்லாமல் வேறு எப்படியிருக்கும்?

சுந்தரி போர்க்களத்திலிருந்து ஒரு வார விடுப்பில் வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறான். வீட்டுக்கு வந்திருக்கிறான் என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறதே தவிரஇ உண்மையில் அவன் வீட்டுக்கு வரவில்லை. அகதிகளின் குடியிருப்பிற்கு வந்திருக்கிறான். அங்கேதான் அவனுடைய குடும்பம் இடம் மாறியிருக்கிறது. ஒன்றரை ஆண்டுகளாக அவனுக்கு வீட்டோடு தொடர்பில்லை. அவர்கள் வேறிடத்திலிருந்தார்கள். அவன் வேறு பகுதியில் நின்றான். சந்திக்கவே முடியாத நிலை. போர் அவர்களை வேறாகவும் அவனை வேறாகவும் வைத்திருந்தது.

சண்டை தீவிரமானபோது குடும்பம் இடம்பெயர்ந்து எங்கெல்லாமோ அலைந்து திரிந்து அவன் தங்கியிருந்த பிரதேசத்துக்கு இரண்டு மாதங்களுக்கு முன்னர் வந்திருந்த போதும் அவனால் உடனடியாக வந்து அவர்களைச் சந்திக்க முடியவில்லை. அவர்கள் வந்தபோது அவன் வேறிடத்துக்கு மாற்றப்பட்டிருந்தான். அவர்கள் வந்து தங்கியிருந்த இடம் புதியது. சண்டை வேறு உக்கிரமாக நடந்து கொண்டிருந்தது. அதனால் மீண்டும் அங்கிருந்து இடம் பெயர்ந்து அகதிக்குடியிருப்புக்கு பிள்ளைகளை அழைத்துச் சென்றிருந்தாள் அவனுடைய மனைவி.

அங்கே இருப்பதுதான் பாதுகாப்பானது என்று நினைத்து அவனுடைய மனைவி அங்கு வந்திருந்தாள். குண்டு வீச்சு விமானங்கள் கதி கலங்கத் தாக்குதல்களை நடத்திக் கொண்டிருந்தன. அவள் சனங்களோடு கூடியிருப்பதே பாதுகாப்பானது என்று எண்ணிக் கொண்டாள். அது ஓரளவு உண்மைதான். அகதி முகாமுக்குக் குண்டு வீசமாட்டார்கள் என்பதற்கு எந்த உத்தரவாதமுமில்லை. என்றாலும் வேறிடத்தையும் விட அது பாதுகாப்பானது என்பதை ஏற்றுக் கொள்ளத்தான் வேணும். தவிரஇ சர்வதேச தொண்டு நிறுவனங்கள் அகதி முகாமைப் பராமரிக்கும் பொறுப்பை ஏற்றுக் கொண்டிருப்பதால் கொஞ்சம் மனத் தெம்புண்டு. ஆனால் யுத்தத்தில் எதையும் உறுதிபடச் சொல்ல முடியாது. எதிர் மனோபாவம் எதையும் செய்யத் தூண்டும்.

அகதிக்குடியிருப்பில் அவன் தன்னுடைய குடும்பத்தைச் சந்திக்கும் கணத்தை நெருங்கும்போது தனது நிழலே தன்னை விழுங்குவதாகப் பட்டது. எப்படி அவளைப் பார்ப்பது? அவள் என்ன சொல்லப் போகிறாள்? எப்படி இருப்பாள்? குழந்தைகள் எப்படியிருப்பார்கள்? எதையும் எண்ணாமலே இருந்தால் பரவாயில்லை என்று பட்டது. போர் தன்னையே விழுங்கிக் கொண்டிருக்கிறதா? கரமசோவ் எங்கே தன்னுடைய வெற்றியைக் கண்டார்? அவர் முடிவற்றுத் தோற்றுக் கொண்டிருப்பதை அறியாமலா வெற்றிக்காக உழைத்தார்? எது வெற்றி? எது தோல்வி? முடிவற்ற பைத்திய நிலையில் தானும் சிக்கிக் கொண்டதாக அவனுக்குப்பட்டது. அவன் எதையும் முடிவு செய்யும் எந்தப்புள்ளியிலும் இல்லை. வெறுமனே இயக்கப்படும் ஒரு கருவியாகவே இருப்பதை அப்பொழுது முதற்தடவையாக உணர்ந்தான். வெட்கம் அவனுடைய உடலில் குளிராகவும் வெக்கையாகவும் தீராத விசத்தைப் போலவும் ஒரே நேரத்தில் படர்ந்தது. உடல் நடுங்கியது. ஆயிரம் கத்திகள் உடலில் பாய்ந்ததாக உணர்ந்தான். இவ்வளவுக்கும் இன்னும் அவன் தன்னுடைய குடும்பத்தைச் சந்திக்கவில்லை. இப்போதுதான் அவர்கள் இருக்கும் அந்தக் குடியிருப்புக்கே வந்திருக்கிறான்.

இந்த நிலையில் அவர்களை எப்படி எதிர்கொள்வது? என்பதே பெரும் தயக்கமாகவும் அச்சமாகவும் இருந்தது. பேசாமற் திரும்பிப் போய்விடலாமா என்று தோன்றியது. ஆனால் எப்படிப் போகமுடியும்? எந்தவகையில் அது நியாயமாகும்? இப்படி ஒரு கோழையாகி விட்டேனே? யுத்தம் எப்படியும் ஒவ்வொருவரையும் பலியெடுத்துக் கொண்டும் பழிதீர்த்துக் கொண்டுமே இருக்கிறது. இப்போது தானும் ஒரு அகதியே. அகதி என்பதன் பொருள் என்ன? தோற்கடிக்கப்பட்ட மக்கள் என்றுதானே அர்த்தப்படுகிறது? அப்படியென்றால் தானும் தோற்கடிக்கப்பட்டுத்தான் விட்டேனா?

“யாரைத் தேடுகிறீர்கள்” அவனை யாரோ விசாரித்தார்கள். தன்னுடைய குடும்பத்தைத் தேடுகிறேன் என்று சொல்வதா? அல்லது அகதிகளைத் தேடுகிறேன் என்று சொல்வதா?

“என்ரை குடும்பம் இங்கதானிருக்கு. இப்பதான் வாறன்” என்றான் அவன். தன்னுடைய வார்த்தையில் எந்தச் சாரமும் உயிர்ப்பும் இல்லாமலிருந்ததை உணரமுடிந்தது. ‘எங்கேயிருந்து வருகிறாய்?’ என்று அவர்கள் மறு கேள்வி கேட்கவில்லை. அது பேராறுதல். தானும் அதைச்சொல்லாமல் விட்டது பரவாயில்லை என்று நினைத்தான். இவ்வளவுக்கும் போரில் எவ்வளவோ வெற்றிகளை அவன் பெற்றிருக்கிறான். அதற்காகத் தன்னுடைய ஒரு கையைக்கூட அவன் இழந்திருக்கிறான். அதற்காக முதலில் வருந்தியபோதும் பின்னாளில் அது சாதாரண விசயமாகி விட்டது. போர் வாழ்வு பெரும்பாலும் அவனுக்குச் சாகஸங்கள் நிரம்பியதாகவே இருந்தது. ஆனால் போரின் அச்சத்தை வெல்ல முடியவில்லை. அது எங்கே எப்படியோ மறைந்து கொண்டுதானிருக்கிறது. அதுவே எல்லோரையும் நிலைகுலைய வைத்துள்ளது.

சனங்கள் அங்குமிங்குமாகப் போய்க் கொண்டிருந்தார்கள். ஒரு சந்தையின் ஆரவாரத்தோடு இரைச்சலால் நிரம்பியிருந்தது குடியிருப்பு. சேறும் சகதியும் நிரம்பிய வாடை. அழுகுரல்கள். வசவுகள். காய்ந்து கந்தலான ஒரு பழைய துணிவிரிப்பைப் போல அந்தக் குடியிருப்பும் மனிதர்களும் தோன்றியது அவனுக்கு. இதில் தான் எங்கே?

வைகாசி மாதத்தின் வேனிற்காலத்தை சற்றும் உணர முடியவில்லை. மரங்கள் இளந்தளிர்களோடிருந்தன. பறவைகளின் கீச்சுக் குரல் இன்னும் ஆரவாரத்தைக் கூட்டியது. கால்கள் தொடர்ந்து முன்னேறத் தயங்கின. மனம் தயங்கும் போது உடலின் அனைத்துப் பாகங்களும் செயலிழந்து போகின்றன. இதை அவன் போர்க்களத்திலேயே நன்றாக உணர்ந்திருக்கிறான். அங்கே பாய்ந்து முன்னகரும் கால்களும் மனமும் இங்கே தடுமாறுவதன் காரணம் என்ன? குடும்பம் என்பது எல்லாவற்றையும் விட மென்மையான அதேவேளை மிகக்கடினமான ஒரு அதிசய பாத்திரமா? அல்லது வேறு ஏதோ ஒரு புரியாத பொருளா? அதைத் தீண்டுவதும் நெருங்குவதும் அத்தனை கடினமானதா?

கரமசோவ் தன்னுடைய குடும்பத்துடன் எப்படி இணைந்திருப்பார்? அதற்காக என்ன செய்திருப்பார்? அவர்; பிறகு போர்க்களத்துக்குத் திரும்பினாரா?

“பெயரைச் சொல்லுங்கள்இ எங்கே இருக்கிறார்கள் என்று பாக்கலாம்” என்று அவர்களில் ஒருவர் உதவும் தோரணையோடு கேட்டார்.

அடஇ இவர்கள் இன்னும் தன்னையே கவனித்துக் கொண்டா இருக்கிறார்கள் என்று சுந்தரிக்கு ஆச்சரியமாக இருந்தது. தன்னுணர்வில்லாத நிலைக்கு ஆட்பட்டிருக்கும் தருணத்தில் தான் சிக்கியிருக்கிறேன் என்று தெரிந்தது.

இன்னும் தன்னுடைய குடும்பத்தைச் சந்திக்கவில்லை. சந்திக்கும்போது அந்தத்தருணத்தை எப்படி எதிர்கொள்வதென்றே தெரியவில்லை. அந்தத் தருணத்தை நினைக்கவே பயமாக இருந்தது.

கரமசோவ் மிகமிகத்துக்கப்பட்டிருப்பார். வாழ்வில் எப்போதும் யாரும் சந்தித்திராத மாபெரும் நெருக்கடியான தருணத்தைச் சந்தித்திருப்பார். அவர் விரும்பாத தருணமும் நிலையும் அதுவாகத்தானிருக்கும். அவருக்கு முழுப்பொறுப்பில்லாத நிலை அது. ஆனாலும் அதை அவர் எதிர்கொள்ள வேண்டியேற்பட்டது.

இப்போது தானும் அந்தப் பொறியில்தான் சிக்கியிருக்கிறேன். யுத்தம் எப்போதும் எங்கும் பொறிகளையே உருவாக்குகிறது. பொறியிலிருந்து விடுபடுவதற்காகவே நாம் யுத்தத்தைச் செய்கிறோம் என்று சொல்லிக் கொண்டாலும் நடைமுறையில் அது ஒரு பொறிக்குப் பதிலாக எண்ணற்ற பொறிகளையே உற்பத்தியாக்குகிறது. கடக்க முடியாத பொறிகள். காலம்இ இடம் என்ற பேதங்களில்லாமல் இதுவே எப்போதும் உண்மையாக இருக்கிறது. இப்போது அப்படியான பொறியில்தான் தானும் இந்தச் சனங்களும் சிக்கவைக்கப்பட்டுள்ளோம் என்று நினைத்தான் சுந்தரி. ‘மகிழ்ச்சியின் கண்ணிகளை வேட்டு வைத்தபடி போர் வெறிக்காற்றாகச் சுழன்றடிக்கிறது. இந்த வெறி எப்படி இன்னும் தீராமலே தொடருகிறது?’ அவனால் எதையும் நிதானிக்க முடியவில்லை. இப்போது அவன் அந்தக் குடியிருப்பிலிருந்து விலகி வந்திருந்தான்.

குடும்பத்தைச் சந்திக்க முடியவில்லை. சற்றுப் பொறுத்து தன்னைச் சற்று நிதானப்படுத்திக் கொண்டு போகலாம் என்று மனம் சொல்லியது. இதென்ன ஒத்திகையா? அப்படியொரு நிலை உருவாகிவிட்டதா? இதெவ்வளவு கொடுமை? எவ்வளவு ஆவலோடு களமுனையிலிருந்து ஓடிவந்தான் பிள்ளைகளையும் மனைவியையும் பார்ப்பதற்கென்று? ஆனால் இப்போது தயக்கமும் அச்சமும் அல்லவா பெருஞ்சுவராக முன்னிற்கின்றன? எப்படி அவன் இதைக் கடப்பது?

அவன் களமுனைக்குச் செல்வதற்கு முதல்நாள்கூட அவர்கள் அவனோடு எத்தனை அன்பாகவும் நெருக்கமாகவும் இருந்தார்கள்? அந்த மகிழ்ச்சிக்கும் இப்போதுள்ள நிலைமைக்கும்தான் எத்தனை இடைவெளியாகிவிட்டது. இப்போது தான் இப்படித் தடுமாறித் தயங்கிக் கொண்டிருக்கும் இந்தக்கணத்தில் தன்;னுடைய மனைவி தன்னைப் பார்த்தால் என்ன செய்வாள்? என்னதான் தன்னைப்பற்றி எண்ணுவாள்? தான் எப்போது வீரனாக இருந்திருக்கிறேன்? அப்படி வீரனென்றால் இப்போது இதையெல்லாம் எதிர் கொள்ள முடியாமல் தவிப்பதேன்? அவனுக்கு பைத்தியம்பிடித்துவிடும் போலிருந்தது.

‘கரமசோவ்இ என் தோழனே நாங்கள் தோற்று விட்டோம். முடிவில்லாத தோல்வி. மீள முடியாத சுழலில் அடித்துச் செல்லப்படும் துரும்புகளாக்கப்பட்டு விட்டோம்இ நண்பனே. கடவுளேஇ எனக்கு வேறு வழியில்லையா?’ அவன் விம்மி விம்மி அழுதான்.

அந்த அகதி முகாம் வாசலில் “யாரோ ஒருவன் எதற்காகவோ அழுது கொண்டிருக்கிறான்” என்று யாரோ சொல்லிக் கொண்டு போனார்கள்.

2006
00

கண்ணில் முளைத்த முள் வனம்

அம்மா, அவனுடைய தலையைத் தடவிக் கொண்டிருந்தாள். அந்த விரல்களிலிருந்து குளிர்மையும் மென் கதகதப்பும் சரந்து கொண்டிருந்தது. அவள் மிக மெதுவாக அவனின் மனதுக்குள் எதையோ சொல்லிக் கொண்டிருந்தாள். அவளுடைய வார்த்தைகளைக் கேட்கக் கேட்க அவன் மனம் துடித்துக் கொண்டிருந்தது. கண்கள் இருளில் திணறின. மூச்சு முட்டியது. இதயம் உள்ளே கரைந்து ஒழுகியது. எலும்புகள் தளர்ந்து உருகின.

அவன் தன்னை நிலைப்படுத்த எத்தனித்தான். அம்மாவின் கைகளை மெதுவாக விலக்கி, எழுந்திருக்க முயன்றான். ஆனால், அதற்கு மனம் மறுத்தது. அந்தக் கைகளின் குளிர்மையும் கதகதப்பும் எல்லாவற்றையும் கட்டுப்படுத்தவதாக உணர்ந்தான். அவனால் எதுவும் செய்ய முடியவில்லை. அம்மாவின் வார்த்தைகள் அவனை உருக்கிக் கொண்டிருந்தன.

அவன் திண்ணைக்குந்தில் அமர்ந்து, கால்களைத் தொங்கவிட்டபடி சவரில் சாய்ந்திருந்தான். அம்மா அவனருகே ஒருக்களித்திருந்தாள். அவளிடமிருந்து இதமான வாசனை வெளிப்படுவதாக அவனுக்குத தோன்றியது. அவள் மகனைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவனோ கண்களை வெளியே அலைய விட்டபடி தவித்தான்.

“ஏன் மகனே பேசாதிருக்கிறாய்?”

அவன் பதில் சொல்வதற்கு வாரத்தைகளைத் தேடினான்.

அவளுக்குப் பதில் சொல்வதற்கு தன்னிடம் ஒரு சொல்கூட இல்லாத நிலையை உணர்ந்தபோது அவன் அதிர்ந்தான். பதிலாக ஒரு சொல்லைக்கூட அவனே புதிதாக சிருஸ்டிக்க வேண்டிய துர்ப்பாக்கியத்தில் தானிருப்பதாகப் பட்டது. பேசுவதற்கு ஒரு வார்த்தையற்ற விதி பெருகிச் சூழ்ந்ததைக் கண்டு மனம் ஓலமிட்டது.

அவனுடைய சருமம் வியர்த்தது. மனம் நடுங்கியது. அம்மா எதையும் உணர்நது விடக்கூடாதே என்று பயந்து, எழுந்திருக்க முயன்றான். ஆனால், அவள் தன் நிலையைக் கண்டு விடுவாளோ என்ற எண்ணம் மறுபடி அவனை மின்னலாகத் தாக்கியது. நூறாயிரம் புலிகளால் சூழப்பட்டவன் போலத் திகைத்ததிர்ந்தான்.

“என்னுடைய குரல் உனக்குப் பிடிக்கவில்லையா? அல்லது என்னை நீ வெறுக்கிறாயா? ஏன் மௌனத்துள் ஒளித்துக் கொள்கிறாய்? சொல் மகனே. உன்னுடைய தயக்கங்கள் எதற்காக?”

அம்மாவின் குரல் காற்றில் வழிந்து அவன் மனதில் படிய மீண்டும் மீண்டும் எத்தனித்தது. அவன் அவற்றை உதறிவிடத் துடித்தான்.

அவள் அவனுடைய தலையைத் திருப்பி, தன் முகத்துக்கு நேரே நிறுத்தினாள். அவனுடைய கண்கள், அவளுடைய விழிகளைப் பார்க்கத் தயங்கித் தவித்தன.

தன்னுடைய மானம் நாறி மணப்பதாக அவன் உணர்நதான். ‘ஐயோ, அம்மாவுக்கு இந்த நாற்றம் மணக்கப் போகிறதே! அம்மா இந்த நாற்றத்தால் என்னை வெறுத்து ஒதுக்கி விடுவாளோ? அதைவிடத் தன்னைN நொந்து நொந்த உக்கிப் போவாளோ! பிறகு அவள் என்னைத் தீண்ட மாட்டாள். துக்கம் பெருகி அவள் ஒடுங்கிப் போவாள்.

அவனுடைய கால்கள் தளர்ந்தன. தாகத்தால் நாக்கு வரண்டது. அவடைய குரலை அவனுடைய மனமே உறுஞ்சிக் கொண்டது.

“ஏன் மகனே எல்லாவற்றையும் வெறுக்கிறாய்? அன்பும் க ருணையும் உன்னிலிருந்து எப்படி வற்றிப்போயின? உன்னுடைய விழிகளில் அமைதியில்லையே! வஸீகரங்களை இழந்த புதல்வனாக எப்படி நீ மாறினாய்? நீ என் குழந்தையல்லவா? என்னைத் தவிக்க விடாதே. நீ என்னுடைய மகன் என்ற அடையாளத்தை மறுக்கின்றாயா? சொல். உன் வாயில் ஆயிரம் பூட்டுகள் ஏன் தொங்குகின்றன?

அவளின் வார்த்தைகள், அவன் மனதைச் சாடின. அம்மா எப்படிச் சவுக்கைக் கையில் எடுத்தாள்? அவள், சவுக்கை ஒரு போதும் எடுப்பதில்லையே! நான்தான் அப்படி நினைக்கிறேனா என்று தன்னையே சந்தேகித்தான். ஏன் இப்படி என் மனம் வலிக்கிறது? கடவுளே இதென்ன கொடுமை? ஆயிரமாயிரம் சுழிகளில் அகப்பட்ட சருகானான் அவன்.

அம்மாவின் கண்கள் லட்சம் சூரியன்களின் பிரகாசமாக தகித்து ஒளிர்ந்தன. அவளின் சொற்கள், வெள்ளை வெள்ளையாக காற்றில் மிதந்தன. அவன் அவற்றைக் கண்டு அஞ்சினான். அவளுடைய சொல்லால் பசி தீர்ந்த தன் காலத்தை எண்ணியபோது துக்கம் உடலை நிரப்பியது. ஆறுதலாக, மகிழ்ச்சியாக, பரவசமாக, நம்பிக்கையாக, வழிகாட்டும் ஒளியாக அவளுடைய சொற்களை அவன் அறிந்திருக்கிறான். மனசு நிரம்ப அவற்றைக் களஞ்சியப்படுத்திக் கொண்ட அந்த நாட்கள். இன்றோ, எல்லாம் எதிர்நிலையில் திரும்பியுள்ளன. கட்டுப்படுத்த முடியாமலே அவனுடய உடல் குலுங்கத் துடித்தது. சிரமப்பட்டு அதை மறைக்க முயன்றான். அதை, அந்த நிலையை அம்மா அறிந்தால் வருத்தம் அவளைச் சிதைத்து விடும்.

அவளின் கேள்விகளுக்கு பதில் சொல்வற்கு ஒரு சொல் இல்லாத விதி தன்னைச் சூழ்வது எப்படி நேர்ந்தது என்று தெரியாது தடுமாறினான். ஒரு சொல்லைத் தேடியெடுத்தாலும் அது பொய்யால் கனத்தது. இயல்பும் அழகுமின்றி அவனே வெறுக்கும் படியாய் இருந்தது. தான் இருள் பெருகிய குகையுள் நாறி மணக்கும ஒரு வஸ்துவாகிவிட்டேன் என்று நம்பினான்.

அம்மாவின் கேள்விகளோ பெருகிக் கொண்டேயிருந்தன. அவனுடைய கனத்த மௌனத்தின் திரையை உடைக்க அவள் முயன்று கொண்டேயிருந்தாள்.

“என்னுடைய அன்பு மகனே” அவளுடைய குரல் உடைந்து துயரம் பரப்பியது. அவள் தொடர்ந்தாள்

“உன்னுடைய கண்கள் ஏன் கறுத்துப் போயிருக்கின்றன? உன்ட முகம் எதற்காகப் பிணத்தின் முகத்தைப் போலச் செத்துக் கிடக்கிறது?”

அவனுள் கூரிய வாள் இறங்கியது போலிருந்தது. அந்த வார்த்தைகளை அவன் எதிர்பார்க்கவேயில்லை. அவன் அவளிலிருந்து விலகியோவதாகத் தீர்மானித்தான். ஆனால், மனம் மறுத்தது. அது அவளின் வருடலுக்காகவும் அவளின் கண்பார்வைக்காகவும் தவித்தது.

அவன் பார்வையை வெளியே அலைய விட்டான். தூர வானத்தில் புள்ளிகளாய்த் தெரிந்த பட்சிகள் விரைந்து நெருங்கி வந்தன. அவற்றின் நிழல் பூமியில் கோடு விழுத்தி நெருங்கியது. மிக ஆழமான வடுக்களாக அந்தக் கோடுகள். அவையோ பெரும் பள்ளமாக நீண்டு கொண்டிருந்தன. புல், ப+ண்டு, மரம் செடி, பயிர், பச்சை, வீடு வளவு என்று எல்லாவற்றையும் பிடுங்கி எடுத்துச் செல்லம் நிழலாக அது நீண்டு சென்றது.

அவன் பயந்து அலறினான். குரலை யாரோ களவு கொண்டு போனதாக அது ஒலிக்கவேயில்லை.

பட்சிகள் வேகமாகப் பறந்து சென்றன. அவை, முகில்களின் கீழாக விஹாரையின் பக்கமாகப் பறந்தன. சட்டென்று அந்தப் பட்சிகள் தொலைவிற் கரைந்தன.

பட்சிகளின் சிறகசைப்பில் எழும் காற்றில் அரசமிலைகள் உதிர்ந்து பறந்தன. பேரிரைச்சல். நட்சததிரங்கள் உதிர்ந்து மிதப்பதைப்போல இருந்தது. கிளைகள் சுழன்று அலைந்தன. விஹாரையின் சமீபமாக ப்சிகளின் நிழல் ஆழமாகக் கோடிழுத்துச் சென்றது. அவற்றின் சிறகிரைச்சலில் அவன் அதிர்ந்தான். உயிரை உறுஞ்சும் ஒலியாக அது இரைந்தது.

2

அதிகாலை, சாம்பல் படர்ந்த பனியில் விறைத்திருந்தன ஊர்கள். கள்வரைப்போல அவர்கள் பதுங்கிப் பதுங்கி நடந்தார்கள். கால்கள் பீதியில் நடுங்கின. பகை மனமோ பாரமாகிக் கனத்தது.

கட்டளைக் குரல் கலையும் இருளை ஊடறுத்து வந்து உயிரில் படிந்தது. அது படியப் படிய சேனை முன்னேறியது. கூரொளிரும் வாள்களாக மின்னின விழிகள் ஒவ்வொன்றும். அதனுள் மிக ஆழமான இருட் பள்ளம்.

காலையின் விரிவு. ப+க்களின் வாசனைன, பட்சிகளின் அமன் சப்தங்கள். பனியேந்திய மரங்கள், குளிரில் சில்லிட்டிருந்த தோட்டங்கள் எல்லாவற்றையும் சூழ்ந்தன சப்பாத்தடிகள். ஒரு பெரும் வியூகத்துள் சிக்கின கிராமங்கள்.

3

அந்த ஊரின் மீது படர்ந்திருந்த அமைதியின் மீது வேட்டு வைத்தான் அவன். எதிரே நின்ற மரத்தின் கிளையிலிருந்து இலைகள் உதிர்ந்தன. இரண்டு புறாக்கள் இறகுதிரக் குருதி சிந்திக் கீழே வீழ்ந்து துடித்தன.

அவன் முன்னேறினான். தூர, காற்றில் மிதந்து எழுந்தன ஓலக்குரல்கள். ஓலக்குரலை மேவி எழுந்தது வேட்டொலி. தொடர்ந்து சேனை முழங்கியது.

4

“நில் மகனே! இந்த முற்றத்தில் உன் காலடிகள் என்றைக்கும் அழியாதிருக்கும். உன்னை நான் இந்தப் பாதச் சுவடுகளில் பார்க்கிறேன். இரவுகளில் என் கனவுகளில் இந்தப் பாதத் சித்திரங்கள் உன் முகமாக மலரும். அதுதான் மகனே எனக்கு ஆறுதலைத் தரும் பரிசு.

அம்மாவின் குரலில் அவன் நெக்குருகி நின்றான். அவள் தேமா மரத்தின் கீழ் வீழ்ந்திருந்த மலர்களைப் பொறுக்கிக் கொண்டிருந்தாள். காலை வெயில் மணலின் மீது ஒளிக் கோலம் இழைத்துக் கொண்டிருந்தது. அவன் அவளின் மடிச் சூட்டை உணர்ந்தான்.

“புறப்படப் போகின்றாயா மகனே? நீ, காலங்களைப் பவுத்திரப் படுத்து. நீ பவுத்திரப் படுத்தும் காலமே. உன்னை மகிமைப் படுத்தும். எல்லாவற்றையும் நேசி. நானே எல்லாவற்றிலும் நிறைந்திருப்பதாய் நினைத்துக் கொள். நான் உன் தாயல்லவா”

அவன் புன்னகைத்தான். அவள், அவனை அணைத்து தலையை வருடினாள்.

அவன் வெளிக்கிடும்போது அவள் வழியைச் சுத்தப்படுததினாள். துர்க்குறிகள் ஏதும் மகனின் பயணத்தில் தோன்றிவிடக் கூடாது என எச்சரிக்கையோடு துடித்தாள்.

5

முற்றங்களில் சப்பாத்தடிகள் நிறைந்திருந்தன. அவன், தன்னுடைய காலடியைக் கண்டு தானே திடுகிட்டான். முள்ளாகப் பரவியிருந்தன அவை. மனம் ஓலமிட்டது. இரத்தம் உறைந்தது.

உறைந்த இரத்தத்தின் மீது விழுந்தது, சவுக்கின் சொடுக்கலாய்க கட்டளைக் குரல். அவன் தடுமாறினான். கால்கள் முன்னேறின. மனமோ தயங்கியது.

பூக்கள் உதிர்ந்திருந்தன. பூமரங்கள் சிதறி, ஒரு பெரும் அகாலமாய் விரிந்திருந்தது முற்றம்.

பூட்டிய கதவுகள் அடைபடும் ஒலி. அவன் மனதை யாரோ உடைத்தார்கள்.

பொருட்களைச் சூறையாடினார்கள். அந்தப் பொருட்களில் இருந்து ஒர வித மணம் கிளம்பியது. என்ன மணம்? வியர்வை நாற்றம் பொலிருக்கிறதே. இன்னும் ஏதோ வாசைன..? என்னவாயிருக்கும். கண்ணீர் மணம். கண்ணீ; மணக்குமா? இதென்ன கேள்வி. இதோ மணக்கிறதே.

அவனின் இதயத்தை இரத்தம் ஒழுக ஒழுக யாரோ பிடுங்கி எறிந்தார்கள்.
“காலமே, என்னை நிந்திக்காதே” அவன் கூவினான். மனம் பதை பதைத்தது. கட்டளைக் குரல், சவுக்காய் வலியை எழுப்பியது. சேனை முன்னேறியது.

திடீரென முற்றத்தில் உதிர்ந்திருந்த பச்சை இலைச் சிதறல்களுக்குள்ளிருந்து சிரிப்பொலி கேட்டது. அவன் திடுக்குற்று, வியப்புடன் திரும்பிப்பார்த்தான்.

சிதைந்து தூளாகிக் கிடந்த இலைகளின் சிதைவுகளிடை ஒரு முகம் தெரிந்தது. அது ஒரு பொம்மையின் முகம். ஒரு குழந்தையின் கனவுகளைப் பிரதிபலிக்கும் முகம். அவன் மெல்ல நடந்து அதை நெருங்கினான். கண்கள் அந்த முகத்தை ஊடுருவின. மனம் எச்சரிக்கையடைந்தது.

“வா,படையினனே! ஆ…கவனம், கவனம்…ஆ… அந்தக் காலடிகளை மிதித்து விடாதே. அது என்தோழனுடையவை. இந்தப் பாதச்சுவடுகளில் நான் என் மனித்களின் முகங்களைப் பார்க்கிறேன். என் கனவுகளில் இந்தப் பாதச்சித்திரங்கள் அவர்களின் வாழ்வை விரிக்கும். அவையே எனக்குப் பொக்கிசங்கள். எனவே, அப்படியே நில். நான் சொல்வதைக் கேள்” என்றது அந்த முகம் குழந்தைக் குரலில்.

“யார் நீ? கட்டளைகளால் என்னைத் தடுக்கவும் அசைக்கவும் உனக்கென்ன உரிமையிருக்கு?என்னைத் தடுக்க எங்கிருந்து உனக்கு உரிமை பிறந்தது?”

குரல் நடுங்கியபோதும் ஆக்ரோசமாக ஒலித்தது. அது அவனுக்கே ஆச்சரியமாக இருந்தது. தன்னுடைய குரல்தானா அது? அவனுக்கு மூச்சிரைத்தது. சக்கையாக உதிர்ந்திருந்த இலைகள், அவன் மூச்சுக் காற்றில் சுழன்று பறந்தன. கரும்பச்சைச் சிறு புள் கூட்டம் பொல அப்படியே அவை வட்டமிட்டு நிலத்தில் தணிந்தன.

பொம்மை சிரித்தது.

“நல்லாய்த் தானிருக்கிறது. வேடிக்கை, உன்னை நான் இலகுவாக அடையாளம் கண்டு கொண்டேன். பார்த்தாயா? உன்னுடைய வருகையே உன் முகத்தைக் காட்டிற்று. எனது மனிதரின் பதைப்பே உன் ரூபத்தை உண்த்தியது. அந்த மனிதர்களின் கனவுகளும் நிஜமும் கணத்தில் சிதையும் போதே நான் உன் முகத்தைக் கண்டேன். நான் இந்த முற்றத்தின் குழந்தை. என் மனிதர்கள் விட்டுச் சென்ற உறவின் துளிர். அந்த மனிதர்களின் வாழ்வின் அடையாளம் நான். இக்கணமோ அவர்கள், துயரின் முகமாயிருக்கிறேன். நீ கேட்கிறாய், யாரென்றென்னை?”

“பேசாதே, நிறுத்து. யார் நீ? நேரடியாகச் சொல்” அதட்டினான் அவன்.

“மிரளாதே! உன்னுடைய பதைப்பே உன்னை இப்படிக் கொதிக்க வைக்கிறது. நீ யார் என்று உனக்குத் தெரியுமா? உன் முகம் என்ன? உனது வருகையின் பொருளென்ன? நீயோ வெளியான் போல நடந்து கொள்கிறாய். சிதைந்திருக்கும் இந்த முற்றத்தைப் பார். அச் சிதைவில் உன் முகம் தெரியும். தவிக்கும் என் ஆன்மாவின் குரலைக் கேள். அதில் நான் யாரென்பதைப் புரிந்து கொள்வாய்”

“எனக்கு அது பற்றியெல்லாம் அக்கறையில்லை. நான் என் கடமையைச் செய்கிறேன். அவ்வளவுதான். நீ குறுக்கிடாதே. உன்னைக் கொன்று விடும் அதிகாரம் எனக்குண்டு”

பொம்மை சிரித்தது. அதன் குழந்தை முகம் பிரகாசித்தது. சோகம் ததும்பிய புன்கையின் ஒலி அதனை உலுக்கியது. அவனோ, தன்னை இறுக்கிக் கொள்ள முயன்றான். இன்னும் அங்கே தாமதிக்க விரும்பவில்லை. நடக்க முயன்றான்.

“நில்” என்று பொம்மை தடுத்தது. :கடமையா? எது உன் கடமையெனக் கருதுகிறாய்? ஒரு செயலின் விளைவு பயக்கும் நன்மை தீமை பற்றி நீ எண்ணிப் பார்க்கவில்லையா?”

“அது பற்றி யோசிக்க இப்போது தருணமல்ல. எனக்hன கட்டளைக் குரல் சொல்கிறது, இது என் கடமை என்று. விஹாரையில் என் குருவும் சொன்னார் இது என் கடமையே என்று”

இனியும் தாமதிக்கக் கூடாதென்று அங்கிருந்து அகல்வதற்கு அவன் முயன்றான். எங்கும் சப்பாத்து அடிகள் முள்ளாய்ச் சிலிர்த்தன.

“ஓடாதே, ஒரு கோழையாக உன்னை நிரூபித்துச் செல்கிறாய்” பொம்மையின் குழந்தைக் குரல் சிரிப்புடன் கீச்சிட்டு ஒலித்தது.

அவன் கொந்தளித்தான். கண்கள் தகித்தன. இந்தச் சிறு பொம்மைக்கு அஞ்சுவதா? என் மனதுக்கு என்னவாயிற்று? வானத்தின் மையத்தில் சூரியன் எரிந்தது. முறிந்த மரங்கள் வாடின. சேனை புழுதியைக் கிளப்பியபடி முன்னேறிக் கொண்டிருந்தது. குருதி மணத்தது. அவலக் குரல்கள் காற்றில் பரவின. எல்லாவற்றையும் மீறி கட்டளைக் குரல் ஒலித்தது.

அவனுக்கு எங்காவது சற்று ஓய்வாக குந்தியிருக்க வேண்டும் போலிருந்தது. உடல் தளர்ந்தது. அவன் தள்ளாடியவாறு நின்றான். ஒரு பாறையைப் போ இறுகினான்.

“என்ன மௌனமாக இருக்கிறாய்?” பொம்மை அவனைக் குடைந்தது.

“ஒரு வாழ்வைக் கொன்று உன் வாழ்வைப் பெருக்கலாம் என்று நினைக்கின்றாயா? உண்மையில் நீ உன் வாழ்வையே இழக்கிறாய்? கூடவே, இன்னொரு வாழ்வையும் அழிக்கிறாய்”

“அப்படியென்றால்”

“அழிவின் புதல்வனாகவே நீ உன்னை ஆக்கி வைத்திருக்கிறாய். உனக்குத் தெரியுமா? இந்த முற்றத்தில் எத்தனை பூக்கள் மலர்ந்தன என்று. இந்தப் பூக்களில் எத்தனை கனவுகள் விளைந்தன என்று. என்னைப் பார். நான் ஒரு பொம்மை அல்ல. உயிர்ப்புடனிருந்த ஒரு ஆன்மாவின் வடிவம்தான் நான். இந்த முற்றத்தில் உலவித் திரிந்த மனிதர்களுடன் நானும் உலவித்திரிந்தேன். அந்தக் குழந்தைகளின் மகிழ்வில் நானும் மகிழ்ந்தேன். அவர்களின் கனவுகளுக்கு நான் வர்ணங்கள் சேர்த்தேன். அந்தக் குரல்களில் என்னைக் கரைத்தேன். இன்று அவை எல்லாவற்றையும் சிதைத்து விட்டாய். ஒரு கணத்தில் உன் வருகை சம்பவித்த அந்தப் போதில் இந்த முற்றம், அகாலமாயிற்று. தங்கள் வர்வின் கோலம் சிதைந்ததென்று விம்மினார்கள், என் மனிதர்கள். தம் கனவுகளை எல்லாம் இழந்து தெருவழியே ஓலமிட்டவாறு, அநாதைகளைப் போல அவர்கள் ஓடினார்கள். நான் தனித்தேன். வெறும் பொம்மையாகித் தனித்தேன்”

அதன் குரல் விம்மியது. அவன் மனதில் அது சன்னமாய் இறங்கியது.

“நீ என்னை ஏமாற்ற முனைகிறாய். இனியும் வாய் திறவாதே! நான் என் கடமையைச் செய்தேன். என் மீது ஒப்படைக்கப்பட்டிருக்கும் கடமைகளுக்கு நானே பொறுப்பாளி. பலனைத் தீர்மானிப்பது நானல்ல. என் கடமைக்கு நான் நம்பிக்கையும் பொறுப்பாளியுமாவேன்” அவன் கர்ஜித்தான்.

குதித்தெழுந்து தோள்களைக் குலுக்கிக் கொண்டான். ஒரு வீரனுக்குரிய மிடுக்கை ஏற்றி விட எத்தனித்தான்.

பொம்மை மறுபடியும் சிரித்தது. அந்தச் சிரிப்பில் கேலியும் இரக்கமும் தொனித்தன.

“படையினனே, கொஞ்சம் நிதானி. உன் நம்பிக்கையோ குருடானது. அது இருளடர்ந்த கண். உன் மீது எனக்கு அளவற்ற இரக்கம் மேலிடுகிறது. ஆனால், நீயோ மன்னிக்க முடியாதவனாக இருக்கிறாய்”

“வாயைப் பொத்து. இனி உன் குரல் கேட்குமென்றால் சல்லடையாக்கி விடுவேன் உன்னை. நீ என் எதிரி” அவன் கத்தினான். ஆனால், உள் மனமோ கட்டுப்படுத்த முடியாத அளவுக்கு கொந்தளித்தது. பேதையானவன் நீ என்று அது அவனைப் பார்த்து ஓலமிட்டது.

“பதறாதே, படையினா. உன்னால், என்னை வெல்லவே முடியாது”

“நான் வலியவன். உன்னை என்னவும் செய்வேன்”

“உன் மனம் நாறுகிறது!”

அவன் திடுக்கிட்டான். அம்மாவின் முன்னால், அவளுக்கு தன் நாறிய மனதின் நாற்றத்தை மறைக்கத் தவித்தது நினைவில் முட்டியது. எரிச்சலும் பீதியும் அவனை அரித்தன.

“என்னை நீ பயமுறுத்துகிறாய்”

“இல்லை. நான் கோழைகளை இம்சிப்பதில்லை”

“நானா கோழை என்கிறாய்” அவன் தடுமாறினான்.

“உன்னுடைய அம்மாவிடம் நீ பேசுவதற்கு வார்த்தைகளற்றுத் தவித்தாயே. அவள் விழிகளைப் பார்ப்பதற்கு அஞ்சினாயே” மிக அமைதியாகப் பதில் சொன்னது பொம்மை.

அவன் திகைத்துடைந்தான். பொம்மை தொடர்ந்தது. “உன் அம்மாவிடம் நீ இழந்த துணிவை நான் பெற்றேன் உன்னிடமிருந்து. ஆகவே, உன்னிடமிருந்தே நான் வலிமையும் திராணியும் அடைந்தேன்.”

பொம்மையின் குரல் காற்றில் சுழன்று சுழன்று எதிரொலித்தது. அவன் கால்கள் நடுங்கின. கைகள் தளர்ந்தன. விழிகள் திரைந்தன. மனமோ அந்தரித்தது. சேனைகள் அப்போது சிதைந்து பின்வாங்கின.

6

“ஐயோ! கட்டளைகள் என்னைச் சிறைப்படுத்தினவே. கட்டளைகளே என்னை அநாதையாக்கின. நான் என் மனதைச் சாகடித்தேன். அது நாறி மணக்க மணக்க கட்டளைகளுக்கு என் காதுகளைத் தாரை வார்த்தேன்!”

அவன் புலம்பினான். சொற்கள் காற்றில் அமிழந்தமிழ்ந்து வெளிவந்தன.

7

அம்மா அவனைப் பார்த்துக் கூவினாள்.

“மகனே! நீ பாவங்களால் ஆசீர்வதிக்கப் பட்டவனா? உன் முகம் இன்னும் பிணத்தின் முகமாக விறைத்துக் கிடக்கிறதே! கடவுளே, உன் மனம் நாறுகிறதே! இது என்ன கொடுமை கடவுளே…!”

அவன் அழுதான். தேம்பித் தேம்பி அழுதான். அவளின் முகததைப் பார்க்கத் திராணியற்று விம்மினான். மனம் ஓலமிட்டது.

“நீ என்னுடைய புதல்வனாக - ஈரமில்லாத உன் குரல், இரக்கமில்லாத உன் பார்வை, அன்பு மலராத உன் புன்னகை, பேசச் சொல்லற்ற உன் விதி, வன்மம் கொண்ட உன்னிதயம், நாற்றமெடுக்கும் மனம்…. ஐயோ! இப்டியெல்லாம் நேர்ந்து விட நீ ஏன் மகனே பலியானாய்?

8

அந்தப் பாதையில் ஒரு பூனையை விரட்டிக் கொண்டு இரண்டு நாய்கள் குறுக்கே பாய்ந்தன. வீதியில் ஒரு பிச்சைக்காரன் கால்களை இழுத்திழுத்துச் சென்று கொண்டிருந்தான். முற்றத்தில் தேமா மலர்கள் உதிர்ந்திருந்தன. சூரியன் சரிந்து இருள் படர்ந்து கொண்டிருந்தது. அம்மா எல்லாவற்றையும் பார்த்தபடி செயலற்றுக் கிடந்தாள்.

9

அவனுடைய கண்களிலிருந்து முள் முளைத்துச் சடைத்தது. பிறகு அது காற்றில் உதிர்ந்து பரவி, முள் வனமாகியது.

குழந்தைகள் முள் வனத்தின் முன் அழுதபடி நின்றார்கள்.

1995

00

தேவன் வருவார்

காய்ந்து, கறள் கட்டின மாதிரி இருந்த இரத்தைக் கழுவினான் அலோஸியஸ். அது கையை விட்டுப் போக மறுத்தது. வாய்க்கால் மண்ணை அள்ளிக் கைகளைத் தேய்த்தான். இரத்தக்கறள் அல்லவா. லேசில் போகமமாட்டேன் என்று பிடிவாதமாக இருந்தது. மணந்து பார்த்தான். இரத்த வெடில். ‘நாய்ச்சீவியம்’ என்று பட்டது. சவுக்காரமோ ‘சேவ்எக்ஸோ’ போட்டுக் கழுவினால்தான் வெடில் போகும். மிஞ்சியிருக்கிற கறளும் தொலையும். ‘சேவ்எக்ஸ்க்கு’ எங்கே போவது?

பொலித்தீன் பையில் சுற்றியிருந்த அந்த அழுக்குப்படிந்த சவுக்காரத்தை எடுத்துக் கைகளைத் தேய்த்தான். கைகளைக் கழுவிய பிறகு மறுபடியும் மணந்து பார்த்தான். இப்போது சோப்பின் மணமே மூக்கிலேறியது. எத்தனை வருசமென்றாலும் ‘சன்லைற்’ சோப்பின் மணம் மாறவில்லை. அதே மணம். அதே தரம். முப்பது வருசமாக அவனுடைய மூக்கு அதைப்பழகியிருக்கிறது.

கால்களில் தெறித்திருந்த கறைகளையும் கழுவினான். தினமும் கொலை. தினமும் குருதி. அலோஸியஸ்க்கு இதெல்லாம் சாதாரணம். ஆனால் கொல்லும் போது வெறுப்பாகவும் இரக்கமாகவும் இருக்கிறது. அதேவேளை அதில் ஒரு ருஸியும் உண்டு.

ஆனால், எல்லாம் முடிந்து வெளியே போகும்போது கிளீனாகப் போக வேணும். தனக்கிசைவாக இரண்டு உலகங்களை அதற்கேற்றமாதிரி வைத்திருந்தான். வீட்டுக்குப் போய் உடுப்பை மாற்றிக் கொள்ளலாமா என்று யோசித்தான். ஆனால், உடல் சூட்டில் கொதித்தது. கடந்த இரவு குளிப்பதற்கு நேரம் இல்லை.

வாய்க்காலில் தாராளமாகத் தண்ணீர் ஓடுகிறது. தெளிந்த நீர். அதற்குள் ஒரு கூட்டம் மீன்கள். அவனிடம் நெருங்குவதும் பிறகு மிரண்டோடுவதுமாக. ஒரு மான் கூட்டத்தைப் போல அவை மிரட்சியோடு இருந்தன. ஒரு கணம் சிறுவர்கள் கூட்டத்தைப் போலவும் இருந்தது. ஏதோ வம்பு செய்வது போல வருவதும் பிறகு மிரண்டோடுவதுமாக. எல்லாம் தூண்டிலில் சிக்கும்வரைதான்.

அவனுக்கு மீன்களைப் பார்க்கும்போது சிரிப்பு வந்தது.

வாய்க்காலில் விழுந்து குளித்தால் நன்றாக இருக்கும். ஆனால் இப்போது நேரம் போதாது. சந்தையில் வழமையை விட நேரம் பிந்திவிட்டது. பேசாமல் முகத்தையும் மேல் உடலையும் கழுவிக் கொண்டு புறப்பட்டான்.

தொண்டை வரண்டு தாகமெடுத்தது. இனி இந்திரனிடம் போக முடியாது. நேரமாகி விட்டது. சூரியன் பனைக்கு மேலே. உச்சியில். இந்திரன் ‘கோப்பிறேஷனு’க்குப் போயிருப்பான். ‘கோப்பிறேஸ’னில் பழைய கள்ளைக் கலந்து வைத்திருப்பார்கள். புலிகளின் வடிசாலை குண்டு வீச்சில் அடிபட்ட பிறகு, வடிசாலைக்குப் போகும் பழைய கள்ளை மறுபடியும் கலக்கிறார்கள். பச்சைப் புளி. கள்ளின் சுவையையே தெரியாமலாக்கி விட்டார்கள். வாயையும் வயிற்றையும் பழுதாக்குவதுதான் மிச்சம். ஆனால் சுளையாகக் காசைப் பிடுங்கி விடுகிறார்கள்.

‘ரண்டு போத்தலைத் தனியா எடுத்து வை’ என்று எத்தனை தடவைதான் சொன்னாலும் இந்திரன் நேரம் பிந்தினால் எடுத்து வைக்க மாட்டான். சரியான தொடை நடுங்கி. கத்தியைக் கையில் வைத்துக் கொண்டு இவனைப்போல நடுங்கிச் சாகும் ஆளை அலோஸியஸ் தன் வாழ்நாளில் பார்த்ததேயில்லை. பரதேசி நாய். ஆனால் தகப்பன் இவனை விட நேர் மாறு. என்ன மாதிரி அவன் இருந்தான்!

“மடத்தல் ரத்தினம்“ என்றால், அந்த நாளையில் யார்தான் பயப்பட மாட்டார்கள். எந்தப் பெரிய ஆளுக்கும் அவனைப் பற்றி ஒரு பயம் உள்ளுர ஓடிக்கொண்டிருக்கும். ரத்தினத்தின் அண்ணன் தம்பிகள் ஆறு பேரும் வெட்டுக் கொத்துக்காரர்கள். ஆனால், அந்தக் குடும்பத்தில் படு சுவாகியாக, ஒரு பசு மாட்டைப் போல வந்து பிறந்திருக்கிறான் இந்திரன்.

சீவுகிற நேரம் போனால், ஒன்றல்ல, இரண்டல்ல, நான்கு ஐந்தைக்கூட தருவான். வயிறு முட்டக் குடிக்கலாம். ஆனால், யாருக்கும் ஆள் காட்டக் கூடாது. காட்டினால் தொலைந்தான். பாதிக் கள்ளை வாங்கிக் கொண்டு ‘போய் வாருங்கள்’ என்று அனுப்பி விடுவான். பிறகு கொஞ்ச நாளைக்கு அவனிடம் அவர்கள் நெருங்க முடியாது. அவனைக் கோவிக்கவும் முடியாது. சாதுவல்லவா!

‘ரண்டை எடுத்து வையடா’ என்றால், அதற்குச் சம்மதியான். அந்த மெல்லிய உருவத்தில் இத்தனை நிதானமா என்று அலோஸியஸ் போதையில் கூட வியந்திருக்கிறான். இருக்காதா பின்னே. சட்டத்துக்கு மாறாக எப்படியோ தந்திரமாக எல்லோருக்கும் கள்ளைக் கொடுத்து விடும் ஆளை எப்படி மறுத்துப் பேசமுடியும்?

ஆனால், சட்டத்தைத் தூக்கிக் கொண்டு வரும் அவனுடைய அதிகாரிகளிடம் அவன் சிக்குவதில்லை. எல்லாம் அவனுடைய சாதுரியம். யாரோடும் அவன் வாதிட்டதில்லை. தான் நினைத்ததை எப்படியோ செய்து விடுவான். அதுவும் மற்றவர்கள் கோபப்படாதமாதிரி.

பேசாமல் சைக்கிளை எடுத்துக் கொண்டு தவறணைக்கே போனான் அலோஸியஸ்.

தூரத்தில் வரும்போதே தெரிந்தது சனக்கூட்டம். இண்டைக்கும் வரிசைதானோ என்று யோசித்தான். இப்போதே தாகம் வாட்டுகிறது. இதற்குள் கியூவிலும் நிற்பதென்றால்? பூழல் வேலை. இந்தப் பழங்கள்ளுக்கு ஒரு கியூ. நல்லகாலம் பெண்டுகள் இல்லை. அவையளும் கள்ளுக்குடிக்கத் தொடங்கியிருந்தால் இப்ப கதையே வேறமாதிரியிருக்கும். இப்போதே அடிபிடி வேறற. அதை விட கட்டைப் பூபாலனின் அட்டகாசம், தாங்கேலாது. தான் ரண்டு மாவீரரின் தகப்பன் என்று சொல்லிக் கொண்டு, தனக்குத் தான் முன்னுரிமை என்று நிற்பான். ‘ஒரு நாளைக்கு இந்தச் சேட்டைக்கு மூஞ்சையைப் பொத்திக் குடுக்காமல் விடமாட்டன்’ என்று அலோஸியஸ் மட்டும் ஆறேழு தடவை தன்னுடைய தொடையில் ஓங்கிக் குத்தியிருக்கிறான்.

தாகத்தில் இப்போதே நாக்குப் புரள மறுத்தது. மனதில் எரிச்சல் கெம்பியது. ஆனாலும் வேறு வழியில்லை. கியூவில் நிற்கத்தான் வேணும்.

கிட்ட வந்தபோது, ஒரே அமளியாக இருந்தது. இரைச்சல். வசையும், திட்டும், கெஞ்சுதல்களும் கோபமும் கொந்தளிப்பும் நிறைந்த இரைச்சல். உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்பில் ஒவ்வொரு முகங்களும் தவித்தன. கள்ளின் மணத்தோடு அவர்களின் அந்த உணர்ச்சிச் சுழிப்புகளைக் கண்டு அலோஸியஸ் ஆச்சரியப்பட்டான்.

பள்ளிக் கூடத்திலும் சந்தையிலும் கோப்பிரேஷனிலும் ஏன் இந்த இரைச்சல் எப்போதுமேயிருக்கிறது. அப்படி என்னத்தைத்தான் பறைந்து தள்ளுகிறார்களோ!

அலோஸியஸ் தவறணைக்குள் நுழைந்த போது கட்டைப் பூபாலன் கள்ளோடு நின்று இழித்தான். அலோஸியஸ் சிரிக்காமல் முகத்தைக் கடுப்பாக்கினான். தவறணைக்கு அருகில் நின்ற நாவல் மரத்தின் கீழே நின்று ‘றிச்’மணியம் அலோசியஸைக் கூப்பிட்டான்.

‘இஞ்ச வா, அலோஸியஸ். ரண்டு வைச்சிருக்கிறன். வறுவலைக் கொண்யுடு வா”

சைக்கிளை வேலியோரமாகச் சாத்தி விட்டு, தூக்குப் பையைக் கழற்றி எடுத்தபடி மணியத்திடம் போனான் அலோஸியஸ். அந்தப் பையுக்குள் மாட்டு ஈரலில் வறுத்த வறுவல் இருந்தது.

‘றால் போட்டு சுறாப்பிடிக்கிறாய், என்ன? பாப்பம், எத்தினை நாளைக்கு உந்தக் கொண்டாட்டம் எல்லாம்” என்று மணியத்தைப் பார்த்து எரிந்தான் நாகம்.

அடேய், அலோஸியஸிட்ட உந்தப் புலுடாவெல்லாம் வாய்க்காது. எந்தப் பயறும் அவனிட்ட அவியாது” என்றான் மணியம் பதிலுக்கு. அலோஸியஸ் நெஞ்சை நிமிர்த்திப் பெருமையாகச் சிரித்தான். ஆனால், அவன் வாய் திறக்கவோ, பல்லுக் காட்டவோ இல்லை. இரண்டு பேரும் எப்படியோ தன்னை எதற்காகவோ மதிக்கிறார்கள் என்று பட்டது அவனுக்கு. அவன் சேர்ட் கொலரை பின்னுக்கு இழுத்து விட்டான். நெஞ்சை நிமிர்த்திக் கொண்டு, கண்களை மூடியவாறு நின்ற நிலையிலேயே ஒரு போத்தலை உள்ளே இறக்கினான்.

வாயைத் துடைத்தபடி தூக்குப் பையுக்குள்ளிருந்து, ஈரல் வறுவலையும் இறைச்சிக் கறியையும் எடுத்து வெளியே பூவரசமிலையில் பரப்பி வைத்தான் மணியம். நாகம் எழுந்து வந்து அருகில் குந்தி, வறுவலில் ஒரு துண்டை எடுத்துக் கடித்தான். அவனுடைய முககம் பன்றியின் முகத்தைப்போல சுருங்கி விரிந்தது.

‘தாயோளி உனக்கு வழியிற நாக்கு. ஆனால், கதை மட்டும் பெரிசு” என்ற சினந்தான் மணியம். வெளியே வெயில் அனலடித்துக் கண்ணைக் கூசியது.

நாகத்தை மணியத்துக்குப் பிடிக்காது. அவனுடைய சரித்திரத்தில் அரைப் போத்தல் கள்ளு யாருக்கும் வாங்கிக் கொடுக்காதவன். ஐம்பது சதம் செலவழிக்காதவன். பத்து ரூபாயைப் பொக்கற்றுக்குள் வைக்காதவன். ஆனால், தினமும் கோப்பிறேஷனுக்கு வந்து நான்கு ஐந்து போத்தல் கள்ளை வயிற்றுக்குள் இறக்குவான். இறக்கி விட்டு தள்ளம் பாடியபடி அங்கு மிங்குமாக அலைவான். இல்லையென்றால் ‘விகரை’ உள்ளே தள்ளுவான். இதற்குத் தோதாக பொரியலோ றாலோ கரம் சுண்டலோ தின்பான். யாரிடமும் கூசாமல் எதையும் கேட்பான். எவருடைய சேர்ட் பொக்கற்றிலும் சொல்லாமற் கொள்ளாமல் கை வைப்பான்.

ஆனால் ஒன்று, களவு கிடையாது. ஆக அது ஒன்றுதான் நாகத்தின் பிளஸ் பொயின்ற். பொய் தாராளம். பொய்யில்லாமல் அவனால் ஒரு நிமிசம் கூட வாழ முடியாது. நாகத்தின் வார்த்தையில் உண்மையை ஒருவன் கண்டு பிடித்தால் அவனுக்கு “நோபல் பரிசு“ குடுத்துப் பாராட்டலாம்.

நாகம் எதைப்பற்றியும் பொருட்படுத்தவில்லை. கூசாமல் வறுவலை எடுத்துத் தின்று கொண்டிருந்தான். அலோஸியஸ் நூறு ரூபாய்த் தாளை எடுத்து இரண்டு போத்தல் கள்ளு வாங்கி வரும்படி நாகத்திடம் கொடுத்தான். நாகம் குண்டி மண்ணைத் தட்டிவிட்டு, எழுந்து போனான். கள் வாடை எங்கும் வீசியது. மரம், செடி, கொடி, வெயில், நிழல் எல்லாத்திலும் அது மணத்தது.

கிப்பி இறைச்சியைப் பொரித்துக் கொண்டிருந்தான். கள்ளு வாய்க்கு இதமாகப் பொரிப்பதில் அவன் பக்கா ஆள். கள்ளின் மணத்தோடு பொரியல் மணமும் கலந்து மூக்கைப்பிடுங்கியது. நாக்கில் ஊறியது எச்சில். சுவை அறிந்த மனம் அலைக்கழிக்கும் மணம்.

‘மாடுகளின்ர விலை நல்லாக் குறைஞ்சிருக்காம். மல்லாவி, பாண்டியன் குளத்தில ஒரு மாடு ஆயிரத்தைநூறு, ரண்டாயிரத்துக்க அவிழ்க்கலாம் எண்டு நவரத்தினம் சொன்னான்” என்றான் மணியம்.

“மாட்டின்ர விலை குறைஞ்சும் இறைச்சி விலை ஏன் குறையேல்ல எண்டா கேக்கிறாய்” என்றான் அலோஸியஸ்.

“பின்ன, சரி அரைவாசிக்கும் குறைவாக மாடுகள் விலைப்படுகுது. பிறகேன் இறைச்சி விலை குறையேல்ல?” கொஞ்சம் ஆவேசமாய்க் கேட்டுக் கொண்டே கண்களை மூடிக் கள்ளை உறிஞ்சினான் மணியம்.

“உனக்கு நாட்டு நடப்புத் தெரியாதா? நாங்களா விலையைத் தீர்மானிக்க முடியும்? ஆமிக்காரர் வாறாங்களெண்ட பயத்தில சனங்கள் எல்லாத்தையும் அறாவிலைக்கு விக்குதுகள். இயக்கம் வாங்குது. எங்களுக்கு பதினைந்தாயிரம், பதினாறாயிரம் எண்டு பழைய விலைக்கே தாறாங்கள். நாங்கள் என்ன செய்ய ஏலும்?”

மணியம் தலையை மேலும் கீழுமாக ஆட்டினான். அவன் ஆழமாக யோசிப்பதைக் கண்கள் காட்டின. அதில் வன்மத்தின் ரேகைகள் படர்ந்திருந்தன. பற்களைக் கறுவினான். ஒரு காலமும் இந்தச் சிக்கல் தீராது. எந்த மன்னனாலும் இதைத் தீர்க்க முடியாது. எந்த விண்ணனாலும் இதை மாத்த முடியாது’ என்று பட்டது அவனுக்கு. நாகம் கள்ளோடு வந்தான். அவனைத் தொடர்ந்து திட்டிக் கொண்டு பின்னால் அருந்தவலிங்கமும் வந்தான். அருந்தவலிங்கம் நன்றாகக் கறுத்து வாடியிருந்தான்.

“என்ன கோலமடா, உது?” அருந்தவலிங்கத்தைப் பார்த்துக் கேட்டான் நாகம்.

“மச்சான், உன்னை மாதிரி ஆளில்லை நான். பார், இண்டைக்கும் எதுக்கும் தயாராகத்தானிருக்கிறன்” என்று நெஞ்சை நிமிர்த்திக் காட்டினான் அருந்தவலிங்கம். ஒடுங்கிய நெஞ்சு விரிய முடியாமல் திணறியது.

“போடா வக்கறுந்தவனே! இப்பவும் ஆற்றை தலையைக் குத்தினாயோ! ஆற்றை காலை நக்கினோயோ!” என்றான் நாகம்.

அலோஸியஸ் புருவங்களைச் சுருக்கி அருந்தவலிங்கத்தைப் பார்த்தான். அருந்தவலிங்கம் நெளிந்தான். ஆனால் அவனுடைய முகத்தில் வெறுப்பு ஏறியது நெருப்பாய். அலோஸியஸ் அதைப் பார்த்தான்.

“கதைக்கிறதை அளந்து கதை. ஆரோட கதைக்கிறன் எண்டதை யோசிச்சுக் கொள்” அருந்தவலிங்கம் எச்சரித்தான். ஆனால் உடைந்து இழுபட்ட குரலை அவனால் மறைக்க முடியவில்லை. அது தளர்ந்து இழுபட்டது.

“ஓகோ அப்பிடியோ சங்கதி? ரண்டு கிழமை புலிவேசம் போட்டவுடன குணம் மாறீட்டுது மச்சானுக்கு” என்றான் நாகம். நாகத்தின் கிண்டல் எப்போதும் சர்வதேசத்தரம் வாய்ந்தது. அவனிடம் வாயைக் கொடுத்தால் அவ்வளவுதான். எதிராளியைக் கந்தலாக்கி விடுவான். கதைக்குக் கதை. சொல்லுக்குச் சொல். கொழுவிக் கொழுவிக் கதைத்துக் கொண்டேயிருக்கும் பேர் வழி. அதனால் அவனோடு யாரும் இந்த மாதிரிக் கதைப்பதில்லை. என்ன கஸ்ர காலமோ தெரியாது, இப்ப அருந்தவலிங்கம் மாட்டியிருக்கிறான். அதுவும் நாகத்தைப் பற்றித் தெரிந்து கொண்டு. விதி யாரைத்தான் பாவம், பரிதாபம் பார்த்து விட்டது?

“மச்சான் மரியாதையாக் கதை. அளவுக்கு மீறினால் பிறகு?.... நான், ஆரெண்டும் பாக்க மாட்டன்”

“என்ன புடுங்குவாய்? மசிர். இல்லக் கேக்கிறன், உன்னால என்னத்தையடா புடுங்க முடியும்?.....யாண்டி. நீ முந்தி இயக்கத்தில இருக்கேக்க எத்தின பேருக்கு தகடு குடுத்தனி எண்டு தெரியாதே? உன்னால எத்தின பேர் துண்டு குடுத்துப் போட்டு வெளியில வந்தாங்கள் தெரியுமே! போதாக் குறைக்கு எல்லாரையும் கலைச்சுப் போட்டு நீயும் விலகினாய். இப்ப பேந்தும் சேந்து கொண்டு எங்களுக்கென்ன வாலாட்டுகிறாயா?” நாகம் கெம்பினான்.

அலோஸியஸ்க்கும் மணியத்துக்கும் இருப்புக் கொள்ளவில்லை. மணியம் எதுவோ சொல்ல வாயெடுத்தபோது அலோஸியஸ் அதைத்தடுத்தான். மணியம் குடிப்பானில் பாதிக்கு கள்ளை நிரப்பிக் கொடுத்தான் அலோஸியஸிடம். பொரித்த இறைச்சியை விரித்து நாகத்திடம் நீட்டினான். நாகம், நாகம் என்று பெயர் வைத்திருக்கிறானே தவிர, அவனிடம் பாம்புக் குணமெல்லாம் கிடையாது. ஆனால், அருந்தவலிங்கம் பாம்பு. விசப்பாம்பு. தருணம் பார்த்துக் கொத்துவான்.

அருந்தவலிங்கத்தின் முகம் கறுத்து வெளிறியது.

“அண்ணை, உதென்ன பேய்க்கதை. ஊரில உலகத்தில இல்லாத காரியத்தையா நான் செய்தன். இயக்கத்தில தகடு வைக்கிது எண்டதென்ன புதுசா? நான் எனக்குச் சரியெண்டதைச் செய்தன். அதைக் கேக்கிறதுக்கு இயக்கம் இருக்கு. தலைமை இருக்குது. இவர் ஆர் அதையெல்லாம் கேக்கிறதுக்கு. மண்ணாங்கட்டி” கெஞ்சுவதைப்போலவும் கோபிப்பது போலவுமான தொனியில் மணியத்தைப் பார்த்துச் சொன்னான் அருந்தவலிங்கம். மணியமோ அலோஸியஸோ எதுவும் பேசவில்லை. அலோஸியஸ் மேலும் கீழுமாகத் தலையை ஆட்டினான்.

“அருந்தவலிங்கம் கதை விடாதை. உன்னைப்பற்றி எங்களுக்குத் தெரியும். நீ என்னவெல்லாம் செய்தனி எண்டும் எங்களுக்குத் தெரியும். இப்ப எல்லாருந்தான் இயக்கம். எங்களுக்கு நீ வாலாட்டேலாது. நாங்களும் பயிற்சி எடுத்திருக்கிறம். நானும் லைனில நிண்டவன்தான். அதைவிட நீ என்ன கூடுதலாக் கிழிச்சனி?” நாகம் மீண்டும் அருநந்தவலிங்கத்தை வம்புக்கிழுத்தான். அப்போது ஏதோ என்னவோ என்று எல்லோரும் அமளிப்பட்டார்கள். இரைச்சல். உயர மேலே குண்டு வீச்சு விமானங்கள். ஆனால் தலையைக் கடந்து போய்விட்டன. என்றாலும் வட்டமிட்டன.

அடுத்த ரவுண்ட் வருவதற்குள் எல்லோரும் எங்கேயோ பாய்ந்தோடினார்கள். உயிர் அல்லவா. அதைக் காப்பாற்றியாகவேண்டும். அந்தப் போதையிலும் உயிராசை பெரிதாகவே இருந்தது. அலோஸியஸ் மணியத்தை இழுத்துக் கொண்டு பக்கத்திலிருக்கிற பங்கருக்குள் பாய்ந்தான். அருந்தவலிங்கம் கள்ளுப் போத்தலோடு வயல் வெளிக்குள்ளால் ஓடிக் கொண்டிருந்தான். நாகம் எங்கே? கதிரவேலு சைக்கிளுக்கடியில் தடக்குப்பட்டு விழுந்து கிடந்தார். எழும்பாமல் அப்படியே குப்புறப் படுத்திருந்தார். அதுதான் அவருடைய பாதுகாப்பு ஏற்பாடு.

விமானங்கள் உறுமி, ஊழையிட்டு, குத்துக் கரணமடித்து விளையாட்டுக் காட்டிக் கொண்டிருந்தன. அடிவயிறு கலங்கியது மணியத்துக்கு. வயிற்றில் கத்தி பாய்ந்ததைப் போலிருந்தது அலோஸியஸ்க்கு. இன்னும் குண்டுகள் போடப்படவில்லை. அதுவரையில் குலை நடுக்கம்தான். போட்டு விட்டால் போய்விடுவார்கள்.

எங்கோ குண்டுகளை வீசிவிட்டு அவை போனபிறகு, மீண்டும் கோப்பிரேஷன் களை கட்டியது. தட்டுப்பட்டு ஊத்துப்பட்ட கள்ளுக் கோப்பையைத் தூக்கிக் கொண்டு நாகம் வெளியே போனான். அருந்தவலிங்கத்தைக் காணவில்லை. யாருடையதோ பொரியலை நாய்கள் தின்று கொண்டிருந்தன. அதை யாரோ கலைத்தார்கள். வசை வேறு.

“பெரிய மசிர். வந்திட்டார் கதைக்க“ என்று கறுவிக் கொண்டு வந்த நாகத்திடம் “உனக்கேன் வீண் வம்பு? எக்கணம் அவன் உன்னைப் பழி வாங்க நினைச்சால் என்ன செய்வாய்?” என்று கேட்டான் அலோஸியஸ்.

“மசிரைத்தான் புடுங்குவான் அவன். எனக்குத் தெரியாத அருந்தவலிங்கமா? இல்ல எனக்குத் தெரியாத இயக்கமா?”

“அதில்ல நாகம். அவன் ஒரு நச்சுப் பாம்பு’’

“ஆனால் அது இப்ப பல்லில்லாத பாம்பு” இப்படிச் சொன்னாலும் நாகத்துக்கு அலோஸியஸ் சொன்னதையிட்டு உள்ளுர ஒரு பயம் ஓடிப்பரவியது.

அருந்தவலிங்கம் பழைய ஆள். இயக்கத்தை விட்டு விலகினாலும் இயக்கக் குணம் போகாதவன். அவனுக்கு நிறையப் பேரை இயக்கத்தில் தெரியும். செல்வாக்குண்டு. அதைவிட, இப்ப மறுபடியும் இயக்கத்தில் ஆட்பற்றாக்குறை என்று சேர்ந்திருக்கிறான் என்றும் சொல்கிறார்கள். ஆனால் கள்ளுக்கும் பகிரங்கமாக வாறான். லைனுக்கும் போறான்.

‘இதென்ன கோதாரியில போற வேலையாக்கிடக்கு. சனியன் வந்து தோளில ஏறிக் கூத்தாடுது’ என்று நினைத்தான் நாகம்.‘பயந்தால் சாகத்தான் முடியும். வாழமுடியுமா’ என்று உள்மனம் தூண்டியது. வருவது வரட்டும். தனக்கும் துவக்கைத் தூக்க முடியும். யாரிக்கு நிற்க முடியும் என்று எண்ணிக் கொண்டான். என்ன தலையா போகப் போகிறது?

2

நாகம் ஆறு மாதமாக பங்கர் வெட்டப் போகிறான். லைனுக்கு என்று கொண்டு போய், ஆமிக்கு முன்னால் நிற்பாட்டப் படுகிறான். ‘விருப்பமில்லை. தனக்கும் இதுக்கும் சம்மந்தமில்லை’ என்று எவ்வளவோ சொல்லிப் பார்த்தாலும் அவர்கள் அவனை விடுவதாயில்லை. பிடித்து ஏற்றிக் கொண்டு போனார்கள். குடும்பகாரன். தன்னை நம்பி நான்கு பிள்ளைகள் இருக்கிறார்கள். கூலிக்காரன். வேறு வருமானமில்லை. தனக்கு ஒன்று நடந்து விட்டால் அதுகள் தனிச்சுப் போய்விடுங்கள்’ என்று எவ்வளவோ சொல்லிப் பார்த்தான். அவர்கள் அதையெல்லாம் கேட்கவேயில்லை. தனக்கிருக்கும் முட்டு வருத்தத்தைக் கூடச் சொன்னான்.

“களத்தில் மருந்து தருவதற்கு ஆட்கள் இருக்கு“ என்றார்கள்.

‘அது காயப்பட்ட ஆட்களுக்கு’ என்றான் நாகம். அவர்கள் மசியவில்லை.மசிவதாகவுமில்லை.

கிளினிக் கொப்பியையும் குளிசைகளையும் காட்டினான். மனிசிக்காரி அழுதுகுழறினாள்.

ஆனால் அவன் லைனுக்குப் போகவேண்டியே வந்தது. அவர்கள் அவனைத் தள்ளிக் கொண்டு போனார்கள்.

இப்போது அவன் போராளியா அல்லது இயக்க ஆளா என்று அவனுக்கே புரியவில்லை.

இயக்கக்காரர்கள் பார்க்கிற அலுவல்களைத்தான் அவனும் பார்க்கிறான். ஆனால், போர் உதவிப் படை வீரர், எல்லைலப்படை வீரர் என்று என்னவோ எல்லாம் சொல்கிறார்கள். அவன் போருக்கு ஒருபோதுமே உதவவில்லை. அப்படியிருக்கும்போது எப்படி அவனைப் போர் உதவிப்படை வீரர் என்று சொல்லமுடியும்? அதைப்போலவே எல்லைப்படை வீரர் என்றும் சொல்ல முடியாது. இப்போது படைகள் அவனுடைய ஊருக்கு அருகில் நிற்கின்றன. ஏறக்குறைய தமிழ்ச் சனங்களின் இடங்களில் பாதிக்கும் மேல் படைகளிடம் வீழ்ந்து விட்டன.இதில் எல்லை எங்கே?

சரி, என்னவே தங்கள் வசதிக்குத் தக்கமாதிரி எதையோ சொல்லித் தொலைக்கிறார்கள். இதையெல்லாம் யார் கேட்கிறார்கள்? அல்லது இதெல்லாம் யாருக்குத்தான் வேணும்? போகட்டும் என்று விட்டான்.

இதில் என்ன வேடிக்கை என்றால், தள்ளிக் கொண்டு போய் விடப்படுகிறவவர்கள் போர்க்களத்தில் செத்துப்போன பின்னர்தான் எல்லைப்படையா போர் உதவிப்படையா அல்லது வேறு ஏதாவது படையா என்று தெரியவரும். அதுவரையில் எந்தப் படையில் இருக்கிறோம் என்று தெரியவராது. தெரிய வந்துதான் என்ன, வராது விட்டாற்தான் என்ன? அவனுக்கு ஒரு லாபமும் கிடையாது. அவன் விரும்பியா இதற்கெல்லாம் வந்தான்.

கடவுளே! ஆமிக்கு முன்னால் கொண்டு வந்து நிற்பாட்டியிருக்கிறார்களே.

இப்படியொரு நிலைமை தனக்கு வரும் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவேயில்லை. யமனுக்கு முன்னால் உயிர்ப்பிச்சை கேட்பது போலிருந்தது. தொடை நடுங்கியது. உடல் பதறியது. கைகள் உதறின. கைகளில் வைத்திருந்த துப்பாக்கி உதறியது. “வீரனுக்கு இதெல்லாம் அழகில்லை என்று யாரோ சொல்லிக் கேட்டது. அது யாருமல்ல. அவனுடைய உள்மனம்தான். தான் வீராகி விட்டேனா! அப்படியென்றால் எப்போதிருந்து? தமிழ்க்குடியில் பிறந்தவன் வீரனாகாமல் வேறெப்படி இருக்க முடியும்? இல்லையென்றால் அவனுக்குக் கோவணம் எதற்கு?

ஆனால் அவன் இந்த ஆறு மாதங்களில் ஒரு ஆமியைக் கூடச் சுட்டதில்லை. கொலைப் பழியோ பாவமோ அவனை அண்டியதில்லை. ஆனால் இரண்டு தடவைகள் காயப்பட்டான். ஒரு தடவை மேற் தொடையில், விதைக்கு அருகில் சன்னம் சிராயத்துக் கொண்டு போனது. உண்மையில் மயிரிழையில் உயிர் தப்பினான். அல்லது விதை தப்பியது. விதை தப்பியதால் அவனுடைய வம்சம் தப்பியது. எப்படி வேண்டுமானாலும் வைத்துக் கொள்ளுங்கள்.

இப்படியெல்லாம் உயிராபத்துகளுக்கு நடுவே தேசப்பணியைச் செய்து கொண்டு வரும் நாகத்தோடு அருந்தவலிங்கம் கதைத்த கதை அவ்வளவு நல்லதில்லை என்று பட்டது அலோஸியஸ்க்கு. நாகத்தை நினைக்கும்போது அவனுக்கு அழுகை வந்தது. பாவம். சரியான பயந்தாங்கொள்ளி.

வாழ்க்கையில் அவன் ஒரு ஆமியைக் கூடக் கொல்ல மாட்டான் என்று அலோஸியஸ்க்குத் தெரியும். இந்தப் பிறவியிலேயே அது நடக்காது. அதற்காக அவன் பிறந்ததுமில்லை. ஆனால், அவன் ஆமியைபச் சுடத்தான் வேண்டும் அடாத்துப் பண்ணுகிறார்கள். என்ன நடக்குமேமா தெரியாது. ஆனால், ஒன்று மட்டும் உண்மை.

நாகத்தை ஒரு நாள் ஆமிக்காரர்கள் போட்டுத்தள்ளுவார்கள். நான்கு நாட்கள் கழித்து, சந்தையில் அலோஸியஸிடம் அருந்தவலிங்கம் வந்தான். அப்போது கூட்டம் அலைமோதிக் கொண்டிருந்தது. அலோஸியஸ் வியர்த்துக் களைத்தபடி மேசையில் இறைச்சியும் தராசும் கையில் பையும் காசுமாக பரபரத்துக் கொண்டிருந்தான். அதற்குள் அருந்தவலிங்கம் தன்னை ஒருவாறு, நுழைத்துக் கொண்டு எட்டிக் கையையும் காசையும் நீட்டினான்.

“கொஞ்சம் பொறு” என்று கையைக் காட்டிக் கண்ணைச் சிமிட்டிச் சொன்னான் அலோஸியஸ். அருந்தவலிங்கம் நெரிசலில் இருந்து வெளியேறினான். தேருக்கு நிற்பதைப்போல அலைமோதியது கூட்டம். அதற்குள் இரண்டுபேர் வந்து. ஒரு பைலை (கோவையை) விரித்தார்கள்.

“அண்ணை நீங்கள் இண்டைக்குப் பணிக்குப் போகோணும்” என்றான் ஒருத்தன்.

“தம்பி, கடையில ஆளில்லை. நான் மட்டும்தான் நிற்கிறன். பாருங்கோ எவ்வளவு சனம் நிற்குதுகள் எண்டு. இறைச்சியும் கிடக்கு. இந்த நிலைமையில இதுகளை எல்லாம் விட்டுப் போட்டு எப்பிடி நான் வாறது? சொல்லுங்கோ” என்று சற்று அழுத்தமாகவும் பவ்வியமாகவும் கேட்டான் அலோஸியஸ்.

“அதெல்லாம் எங்களுக்குத் தெரியாது. இப்ப நீங்கள் வரோணும். துருப்புக்காவி வெளிக்கிடப்போகுது” என்றான் மற்றவன். குரலில் இறுக்கமும் கடுமையும் தொனித்தது.

சனங்கள் அமைதியாக நின்றார்கள். ஆனால் உள்ளுரப் பரபரத்தார்கள். கடையைப் பாதியில் மூடிவிட்டால் இறைச்சியை வாங்க முடியாது. மீன் விலையோ உச்சத்தில். மேற்குக் கடல் படைகளிடம் வீழ்ந்த பிறகு அந்தக் கடலில் மீன் பிடி இல்லை. கிழக்குக் கடலில் இப்போது சீசன் இல்லை. கொந்தளிப்பு வேறு. அதற்குள் பிடிக்கும் மீன்கள் மட்டும்தான் சந்தைக்கு வருகின்றன. அது இப்படி லட்சமாகத் திரண்டிருக்கும் சனங்களுக்குப் போதுமா?

“தம்பி, வெட்டின இறைச்சியை என்ன செய்யிறது?”

“ஏன் உங்களுக்குத் தெரியாதா, இண்டைக்குப் பணிக்குப் போறதெண்டு? அதுக்கு நாங்கள் பொறுப்பில்லை” அவனுடைய குரல் மேலும் இறுகியது.

“தம்பி கொஞ்சமாவது நீதியா நடக்கோணும். மனச்சாட்சிக்குக் கணக்குக் குடுக்கோணும். நான் ஆரையெண்டாலும் ஒராளை ஒழுங்கு செய்யிறன். ஆனா, இண்டைக்கு ஏலாது” அலோஸியஸின் குரலிலும் இறுக்கம்.

“அண்ணை, உங்கட கதைகளக் கேக்கிறதுக்காக இங்க வரயில்லை, நாங்கள். இப்ப அரை மணித்தியாலத்தில வரோணும். இல்லையெண்டால் ஆறாயிரம் ரூபாய் கட்டவேணும்” என்று உத்தரவிட்டான் அவர்களில் ஒருவன்.

‘அந்தோனியாரே, ஆறாயிரம் ரூபாய்க்கு இப்ப நான் எங்கே போவேன். கடை வாடகை, தினவரி எல்லாம் குடுத்து வருகிற மிச்சத்தில் வீட்டைச் சமாளிக்கவே பெரும்பாடாக இருக்கும் போது, ஆறாயிரம் ரூபாவுக்கு நான் என்ன செய்வேன்?’

“காசில்லை எண்டால் நீங்கள் வாங்கோ”

“நான் வாறதுக்கு வசதியில்லை எண்டுதானே சொல்லுறன்.”

“அப்ப காசைத் தாங்கோ”

“அதுக்கு நீங்கள் விட்டாத்தானே. வருவாய்த்துறை எண்டு தினவரி வாங்கிறியள். நில வாடகை கேக்கிறியள். வர்த்தக சங்கமெண்டு தனியாக் காசு கட்டச் சொல்லுறியள். பிறகு, இறைச்சிக் கடைச் சங்கம் எண்டு அதுக்குத் தனியாக சந்தப்பணம், சந்தாப் பணம், பங்களிப்பு எண்டெல்லாம் கநற்து கொண்டிருக்கிறியள். பிறகு இப்ப ஆறாயிரம் கட்டோணம் எண்டால் நான் எங்க போறது?”

“அண்ணை, உங்களோட கதைச்சுக் கொண்டிருக்கிறதுக்கு நாங்கள் வரேல்ல. இப்ப காசைக் கட்டுங்கோ. இல்லையெண்டால் கடையைப் பூட்டுங்கோ”

“அப்ப வெட்டின இறைச்சியெல்லாத்தையும் என்ன, நாற விடுறதே?”

“அது உங்களைப் பொறுத்தது”

“இதென்ன ஞாயமடா, அந்தோனியாரே! கலி முத்தித்தான் போச்சு. அக்கிரமம் கூடிட்டுது.

“அண்ணை, கதை வேண்டாம். கடையைப் பூட்டச் சொன்னால் பிறகென்ன, தேவையில்லாக் கதையெல்லாம். அவர்கள் மிரட்டிக் கதவைச் சாத்தினார்கள். சனங்கள் இடிபட்டு வழி வழிவிட்டார்கள். யாரோ என்னவோ சொன்னார்கள். சனங்களின் அமுங்கலான கசமுசாச் சத்தங்களையெல்லாம் அவர்கள் பொருட்படுத்தவில்லை.

எல்லோரும் திகைத்துப் போய்ப் பார்த்துக் கொண்டு நின்றார்கள். இறைச்சியில் மொய்க்கும் இலையான்களுக்கு எந்தக் கவலையுமில்லை.நான்கைந்து நாய்கள் தங்கள் சோலியோடு நின்றன.

அலோஸியஸ்க்கு இரத்தம் கொதித்தது. நாடி துடித்தது. அப்படியே அவர்களுடைய மூஞ்சையைப் பொத்தி நாலு குத்தினால் என்ன என்று யோசித்தான். கைகள் துருதுருத்தன.

குத்தினால், கொண்டுபோய், இருட்டறையில் அடைப்பார்கள். பச்சை மிளகாய் தின்னக் கொடுப்பார்கள். கட்டாயப்படுத்தி முன்னரங்கில் கொண்டு போய் விடுவார்கள்.முந்தியெண்டால் வட்டுவாகல், சீர்திருத்தப்பள்ளி என்று கொண்டு போவார்கள். இப்ப சண்டைக்கு ஆள் வேணும் என்ற படியால் அங்கேதான் கொண்டு போவார்கள்.

இதெல்லாவற்றைப் பற்றியும் கவலைப்படாமல், குத்தலாம். இறைச்சி வெட்டும் கத்தியால் ஒரு போடு போடலாம்.

ஆனால்,வீட்டில் மனுஷி, பிள்ளைகளின் நிலை? ஏற்கனவே அவள் தன்னுடைய தம்பியைக் கொடுத்து நொந்து போயிருக்கிறாள். அவனை அவர்கள் கொண்டு போய் சரியாக அறுபத்தி மூன்றாம் நாள் அவனுடைய மூடிய சவப்பெட்டியைக் கொண்டு வந்தார்கள். அதைவிட மூன்று பிள்ளைகளின் எதிர்காலத்தை மடத்தனமாக பணயம் வைக்க முடியாது. ஆனால், அதற்காக இப்படி அடிமைச்சீவியம் நடத்தவும் முடியாது.

ஒரு கணம் கனத்த மௌனம். அதற்குள் நூறாயிரம் கோடுகளை எல்லாத் திசைகளிலும் வரைந்தது மனம். சனங்கள் இறைச்சிக்காக அந்தரப்பட்டார்கள். வெட்டித் தொங்கும் இறைச்சியை ஏதாவது ஒரு வழி பண்ணத்தானே வேணும் என்று அவர்கள் நினைத்திருப்பார்கள். அதற்குள் தங்கள் காரியத்தைப் பார்த்துவிடத் துடித்தார்கள் அவர்கள்.

அலோஸியஸ் ஒன்றும் பேசாமல் கதவைத் திறந்தான். வியாபாரத்தைச் செய்தான். கத்தி கையிலிருந்தது. நெஞ்சை நிமிர்தியபடி, முகத்தை இறுக்கமாக வைத்துக்கொண்டு, இறைச்சியை மளமளவென்று வெட்டிப் போட்டான். அவர்கள் பார்த்துக் கொண்டு நின்றார்கள். சனங்கள் கிடைக்கும் சந்தர்ப்பத்தைப் பயன்படுத்திக் கொண்டார்கள். அலோஸியஸ்க்கு சனங்களைப் பார்க்கச் சிரிப்பு வந்தது.

“நாளைக்கு கடையைத் திறக்கலாமெண்டு நினைச்சுப் போடாதேங்கோ” அவர்கள் இருவரும் சொல்லிவிட்டுப் போனார்கள். இரு உன்னை ஒரு கை பார்க்கிறோம் என்பதைப் போல அவர்களுடைய பார்வை இருந்தது. கண்களில் குரோதம் வழிந்தது.

“மசிருகள், ஆரைக் கொண்டுபொய்க் கொல்லலாம் எண்டு ஆலாய்ப்பறக்கிறாங்கள்” என்றார் இறைச்சி வாங்குவதற்காக நின்ற ஒரு முதியவர் சற்றுச் சத்தமாக.

“கடவுளே, இந்தக் கொடுமை எப்பதான் தீரப்போகுதோ” என்று பெருமூச்சு விட்டாள் ஒரு கிழவி. “நாசமமாய்ப்போவார், அழிவார், கொள்ளையில போவர்” அவள் திட்டிக் கொண்டேயிருந்தாள்.

யார் பக்கத்தில் நிற்கிறார்களோ என்ற பயம் சிலருக்கு. அவர்கள் இதையெல்லாம் கேட்டால் கதை கந்தல்தான்.

“நாங்கள் பயந்து பயந்துதான் இந்த நிலைமை வந்திருக்கு” என்றார் வெள்ளைளச் சேர்ட் போட்டிருந்தவர்.

“பச்சை மிளகாய் தின்ன விருப்பமோ” என்றொரு குரல் பின்னாலிருந்து ஒலித்தது. தலைகள் குரல் வந்தி திசையில் திரும்பின. பிறகு கனத்த அமைதி.

அலோஸியஸிற்குள் நூறு புகையிரதங்கள் தாறுமாறாக ஓடின. ‘எல்லாற்றை முதகெலும்பையும் உருவி எடுத்துப் போட்டாங்கள்’ என்று எண்ணினான்.

‘மனிசரைக் கொன்று வெறும் சடலங்களாக்கி விட்டார்கள். இப்ப தாங்கள் நினைக்கிறதையும் சொல்கிறதையும் செய்கிற வெறும் மிசின்களாக்கி விட்டாங்கள். மசிர்ப் போராட்டம். இதைவிடச் சாகலாம்’என்று தோன்றியது அவனுக்கு.

இறைச்சியை வெட்டிப் போட்டு நிறுத்துக் கொண்டேயிருந்தான். சனங்கள் முண்டியடித்து வாங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

எல்லாம் முடிந்து கடையைப் பூட்டி வெளிக்கிட்டபோது சூரியன் உச்சியில் நின்று சிரித்தது. நாக்கு வரண்டது. காலையில் அவர்கள் வந்து கதைத்த கதைகள் அவனுக்கு கேந்தியைக் கிளப்பியிருந்தன. அது வேறு தாகம். கோபம் வரும்போது தாகம் வருகிறது. சைக்கிளை கோப்பிரேசனுக்கு விட்டான். இரண்டு போத்தல்களை உள்ளே விட்டால்தான் நெஞ்சுக் கொதி ஆறும்.

பிள்ளையார் கோயிலடி முடக்கால் திரும்பியபோது யாரோ கத்திக் கேட்டது. அவலக்குரல். ஐந்தாறு பெண் குரல்கள். கிட்ட நெருங்கியபோது, வசையும் திட்டும் கேட்டன.

அவனை இடித்துத் தள்ளிக் கொண்டு ஒருவன் ஓடினான். நான்கைந்து பேர் விட்டுக் கலைத்தார்கள். ஓடியவவன் ஆறு பட்டு முட்கம்பி வேலியை உன்னிப் பாய்ந்து கடந்தான். கலைத்தவர்கள் திகைத்துத் தடுமாறி நின்றார்கள். யாருக்கும் அந்தக் கம்பிகளைப் பாயத் துணிவிருக்கவில்லை. எல்லாம் ஒரு கணம். பிறகு திரும்பி, அந்தக் காணிக்கு எங்கே வாசல் என்று தேடினார்கள். அதற்குள் அவன் எங்கோ ஓடி மறைந்தான்.

“எல்லாரையும் துலைச்சுப் போட்டு என்னடா செய்யப் போறியள்?” என்று ஒரு பெண் மண்ணை அள்ளி எறிந்து திட்டினாள். அலோஸியஸ் ஒரு கணம் அங்கே தாமதித்தான். துரத்திக் கொண்டு போன ஆட்பிடிகாரர், ஆவேசமாய் அங்கு மிங்கும் வேட்டை நாயைப் போல அலைந்து கொண்டிருந்தார்கள். வளவுக்குள் போவதும் வருவதுமாய் ஒரே அமளி.

ஒரு ஐந்து நிமிசமிருக்கும். மறுபடியும் கூக்குரல். வசைகள். “அடேய், அவரை விடுங்கோடா, விடுங்கோடா. ஏனிப்படி அநியாயம் செய்யிறியள்? நாங்கள் ஆரெண்டு எங்களை இப்பிடிப் போட்டு வதைக்கிறியள்? ஐயோ, கடவுளே! இதையெல்லாம் கேக்கிறதுக்கு ஆட்களில்லையா? அந்தாள் வருத்தக்காரன். வீட்டு வேலையைக் கூட செய்ய மாட்டாமல் இருக்கிற பிறவி. அதுவும் உங்களாலதானே இந்தியன் ஆமியிட்ட அடிவாங்கினவர். ஏலாத சீவன். அவரைக் கொண்டு பொய் என்னடா பலியா குடுக்கப் போறியள்..?

அதே பெண் புலம்பிக் கத்தினாள். சின்னப் பிள்ளைகள் ஐயோ என்று கதறினார்கள்.

ஆனால் பிடிகாரர் எதையும் பொருட்படுத்தவில்லை. அந்த வீட்டிலிருந்து ஒரு மெல்லிய உருவத்தை வெளியே இழுத்துக் கொண்டு போனார்கள். அந்த உருவம் மாட்டேன் மாட்டேன் என்பதாக தயங்கித் தயங்கிப் போனது. அதை அவர்கள் தள்ளிக் கொண்டும் இழுத்துக் கொண்டும் போனார்கள். அது அந்தப் பெண்ணின் கணவனாகத்தானிருக்க வேண்டும். ஓடியவன் அவர்களுடைய மகனாகவோ அல்லது உறவினனாகவோ இருக்கலாம்.

அந்தப் பெண் விடவில்லை. அவள் கடுமையான ஆக்ரோஷத்தோடு எதிர்த்தாள். அவர்களுக்கு மண்ணள்ளி எறிந்தாள். கணவனைப் பிடித்து இழுத்தாள்.பிடிகாரரில் இருந்த பெண்கள் அவளைப் பிடித்துத் தள்ளிக் கீழே தள்ளினார்கள். அவள் நிலை தடுமாறினாள். ஆனால் அவள் விடவில்லை. சட்டெனச் சுதாகரித்துக் கொண்டு, எழுந்து பாய்ந்தாள். பாய்ந்து ஆட்பிடிக்கும் பெண்களில் ஒருத்தியின் கூந்தலைப் பிடித்து இழுத்தாள். அப்போது அதைப் பார்த்த மற்றப் பிடிகாரப் பெண், அவளைக் கீழே தள்ளி விழுத்திக் கன்னத்தில் ஓங்கியறைந்தாள். அவள் அந்தப் பெண்ணின் முகத்தில் காறித்துப்பினாள். அவர்கள் அவளை மீண்டும் அறைந்தார்கள். இதற்குள் ஏகப்பட்ட வசைகள். அவள் மறுபடியும் துப்பினாள். துப்பிக் கொண்டும் ஏசிக் கொண்டுமிருந்தவளைப் பார்க்க அலோஸியஸ்க்கு பரிதாபமாக இருந்தது.

அந்த வீட்டிலிருந்து ஓடியதற்குப் பதிலாக வீட்டுக்காரரைக் கொண்டு போகிறார்கள் என்று அலோஸியஸ்க்கு விளங்கியது. தலை சுற்றியது. இரத்தம் கொதித்தது. கால்கள் ஆத்திரத்தில் நடுங்கின. “தாயோளியள்” என்று பல்லை நறுமினான்.

“வாங்கோடா, எடேய், என்ரை பிள்ளையைக் கொண்டு போனியள். என்ர தம்பியையும் கொண்டு போனியள். இப்ப என்ர புருசனையும் கொண்டு போறியளா? தினக் கூலிக்குப் போய்ப் பிழைக்கிற நாங்கள் இனி என்ன செய்வம்? ஐயோ, கடவுளே!” என்று அவள் புலம்பி, ஓலமிட்டாள்.

அவர்கள் எதையும் காதில் போட்டுக் கொள்ளவில்லை. அதைப்போல அப்பனான பேச்சுகள், திட்டுகள், வசைகளை எல்லாம் கேட்டவர்கள் தாங்கள் என்பதைப்போல அவளுடைய கதறலைப் புறக்கணித்து விட்டு, சிரித்துப் பம்பலடித்துக் கொண்டு போனார்கள். கூடவே, அந்த வீட்டுக்காரரைத் தள்ளிக் கொண்டு போனார்கள். அந்த மனிதன் தலையைத் தொங்கப் போட்டுக்கொண்டு தயங்கித் தயங்கி நடந்தான். கால்கள் இடறின. மத்தியான வெயில் கொழுத்திக் கொண்டிருந்தது. இரண்டு “பிக்கப்“ வாகனங்கள் புழுதி கிளப்பிக் கொண்டு பறந்தன.

“அடேய், வாங்கோடா, உழைக்கிற புருசனைக் கொண்டு போறியள்... நானினி என்ன செய்வன்? மனச்சாட்சியிருக்கோடா உங்களுக்கு...” என்று அவள் காறித்துப்பினாள். காற்றில் ஏறி அப்பால் விழுந்தது அந்த எச்சில். காற்றிலேயே பற்ந்து அலைந்தது அவளுடைய கதறல்.

3

இதெல்லாம் நடந்து ஆறாவது நாள். அலோஸியஸ் வன்னேரிக்குளத்தில் பண்டிவெட்டிக்கு அருகில், முன்னரங்கில் நிறுத்தப்பட்டிருந்தான். அவனுக்குத் துப்பாக்கி வழங்கப்பட்டிருந்தது. அவனைப் போர் உதவிப்படை வீரர் என்றார்கள். இதையெல்லாம் நினைக்கும்போது அவனுக்கு ஒரு கணம் சிரிப்பு வந்தது. அவன் போரையே விரும்பாதபோதும் போர்க்களத்தில் நிற்கிறான். போர் வீரன் என்று பேர் வேறு சூட்டப் பட்டிருக்கிறது. இதெல்லாம் அருவருப்பைத் தந்தன.

அவன் தலையைப் பிய்த்துக் கொண்டான். இதையெல்லாம் நினைத்தால் ஹா..ஹா என்று சிரிக்க வேண்டும். அல்லது “ஹோ“வென்று வானம் கிழிய அழ வேணும். அவன் துவக்கைத் தூக்கி மரங்களுக்கு மேலே வானத்தை நோக்கி வைத்தான் வெடி. படபடவெனப் பொழிந்தன ரவைகள். இலைகள் சிதறின. அக்கம் பக்கத்திலிருந்தவர்கள் எல்லாம் கலவரப்பட்டார்கள்.

“ஆமி வந்திட்டுதா? ஆழ ஊடுருவும் படையணி வந்திட்டுதா? என்ற கலக்கம். படபடவென்று ஆறெழு துவக்குகள் வெடித்தன. ஒரு பத்து நிமிசம் அமோக வெடி.

என்ன நடந்தது என்று எவருக்கும் தெரியாது. அலோஸியஸையும் கடவுளையும் தவிர. அதிலும் அலோஸியஸ்க்கே பிறகு இப்படியெல்லாம் கூத்து நடக்கும் என்று தெரியாது.

ஆனால், சனியன் தொலையுமா? அது கடவுளைப் பிடித்ததோ இல்லையோ அலோஸியஸை வளமாகப் பிடித்துக் கொண்டது.

அவர்கள் ஒருவாறு அலோசியஸின் துவக்குத்தான் முதலில் வெடியை வைத்தது என்று கண்டு பிடித்து விட்டார்கள். “என்ன நடந்தது.? ஏன் சுட்டாய்? அதவும் இந்தப் பட்டப்பகலில்? சுடுவதற்கு யார் அனுமதித்தது? பகிடியா விடுகிறாய்? என்று ஏராளம் கேள்விகள்.

இப்படியெல்லாம் கேள்விகள் வரும் என்று அவன் எதிர்பார்க்கவில்லை. சுட்டதைப் பற்றி அவன் தனியாக அறிக்கை கொடுக்க வேணும் என்றார்கள். இப்படிக் கண்டபடி சுட்டு எல்லோரையும் கலவரப்படுத்தியதற்குத் தண்டனை என்றார்கள். இதையெல்லாம் அவன் எதிர்பார்க்கவேயில்லை. ஆனால், ஒன்று, அவன் ஏற்கனவே தண்டனையாகத்தானே இந்தப் படுகளத்தில் கொண்டு வந்து நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறான்.

வீட்டில் பிள்ளைகள் எப்படியோ! சமைத்தார்களா? சாப்பிட்டார்களா? மாடுகளுக்கு வைக்கோல் போட்டார்களா? கடையில் நடேசன் என்ன செய்கிறானோ. இதுகளைப் பற்றியெல்லாம் ஒரு அறிக்கையைப் புலிகளிடமிருந்து தான் கேட்டால் என்ன?

‘முறைப்படி பயிற்சி எடுத்தேனா? விரும்பி இங்கே வந்தேனா? துவக்கைத் தூக்கி கூத்தாட ஆசைப்பட்டேனா? ஒன்றுமில்லையே!

எந்தச் சம்மதமுமில்லாமல் வேண்டு மென்றே எல்லாவற்றையும் அவர்களாகவே செய்து விட்டு எப்படித் தண்டனையைத் தருகிறார்கள்? இதில் அவர்கள் குற்றவாளிகளே இல்லை. ஒருபோதும் அவர்கள் குற்றவாளிகள் இல்லை. எப்போதும் தண்டனையையே மற்றவர்களுக்குக் கொடுக்கும் ஒரு தரப்பு தான் குற்றவாளி என்பதை ஏற்றுக் கொள்ளப்போவதேயில்லை. எப்படியெல்லாம் மிரட்டுகிறார்கள்? எப்டியெல்லாம் பழிவாங்குகிறார்கள். என்ன கொடுமை? என்னவதை? அந்தோனியாரே..!’

அவனுக்கு ஆத்திரம் பொங்கியது. எதற்காக தனக்கு இந்தமாதிரித் தண்டனையெல்லாம்? கையை ஓங்கி மண்ணில் குத்தினான். என்ன நோயோ,வியாதியோ தெரியேல்லை. இப்பிடிப் பித்துப் பிடித்தலைகிறார்களே! வெறி. தீராத வெறி. முடிவுப்புள்ளிகள் இல்லாத வெறி.

முந்தி இந்த மாதிரி இருக்கவில்லையே!

இப்ப தேவை எவருடையவதாவது ஒரு தலை. அது மட்டும்தான். அதை விட்டால் வேறு என்னதான் வேண்டும். வெற்றி தோல்வியைப் பற்றி எந்தக் கவலையும் கிடையாது. விளைவுகளைப்பற்றிய அக்கறைகளில்லை. நின்றால் பால். செத்தால் இறைச்சி. வழித்தேங்காய். தெருப்பிள்ளையார். அடியடா, அடி.

ஒவ்வொரு தலையாக உருட்டுகிறார்கள். இந்தத் தினவு அடங்காது. கடவுளே..! அவனுக்குத் தெரியும். அவனுடைய பீற்றர்ச் சித்தப்பா சூதாடினார். கடைசி வரை ஆடினார். எப்போதாவது ஒருபோது வரும் வெற்றிக்காக ஆடினார். அதற்காக அவர் எத்தனை தோல்விகளையும் பொருட்படுத்தவில்லை. என்றாவது வரும் வெற்றி என்று நம்பினார். அதற்காக அவர் தோற்றுக் கொண்டிருப்பதைப் பற்றிக் கவலைப்பட்டதில்லை. சித்தியின் காசு போனது. நகைகள் போனது. காணியிலிருந்த பொருட்கள் போனசு. அயலில் கடன் வாங்கினார். ஒரு நாள் வெல்வேன். எல்லாக் கணக்கையும் தீர்ப்பேன் என்று நம்பினார். அவருடைய மனதுக்குள் அந்த வெற்றிக் கிளுகிளுப்பு உயிருள்ள குழந்தையாகத் துடித்தது. அப்போது அவருடைய முகத்தைப் போர்க்கவேணும். ஆயிரம் கிலோ வாற்ஸில் ஒளிரும். போனவர், வந்தவர் எல்லாரிடமும் கடன் கேட்டார்;. பிறகு சொந்தக்காரரிடம், தெரிந்தவர்கள், தெரியாதவர்கள் எல்லோரிடமும் வாங்கி வாங்கி அந்தப் பெருங்கிணற்றில் இறைத்தார்.

சித்தி திட்டினாள். பெரியப்பா கோவித்தார். வீட்டில் கண்ணீரும் வசையும் நிரம்பியது. சித்தப்பா சிரித்துக்கொண்டேயிருந்தார். பைத்தியக்காரர்கள். வெற்றியின் ருஸியைத் தெரியாதவர்கள். நம்பிக்கையின் முனையை அறியாதவர்கள். அவர் சிரித்தார். சிரித்துக் கொண்டேயிருந்தார். வீட்டில் கண்ணீர் நிரம்பியது. கவலைகள் நிரம்பின. எல்லோரும் துக்கப்பட்டார்கள். அவர் சிரித்தார். சிரித்துக் கொண்டேயிருந்தார்.

ஒருநாள் அவரைக் காணவில்லை. தேடினாள் சித்தி. அவனுக்கு நன்றாக நினைவிருக்கிறது. எல்லோரும் அவரைத் தேடினார்கள். அவர் இல்லை. அவருடைய நம்பிக்கை, அந்தச் சிரிப்பு அவரை எங்கோ கொண்டு போனது. அவருடைய நம்பிக்கைகள் அவரைக் காப்பாற்றவில்லை. அவர் பிறகு திரும்பவேயில்லை. எல்லோருக்கும் ஒரு வதை நீங்கியதைப் போலிருந்தது. சித்தியின் முகத்தில் அவன் பிறகுதான் ஒளிக்கீற்றைக் கண்டான். இத்தனை அழகியா அவள் என்று அலோஸியஸ் ஆச்சரியப்பட்டான்.

கடவுளே! இதெல்லாம் எங்கே போய் முடியப்போகுதோ! அலோஸியஸ் தன் வாழ்நாளில் இப்படியொரு பொறியில் சிக்கவேயில்லை. அவனுக்கென்ன பைத்தியமா? பொறியில் சிக்குவதற்கு? பொறியைவைத்துப் பிடிக்கிறார்கள். இதற்கொரு முடிவேயில்லையா? இதைக் கேட்பதற்கு ஆட்களேயில்லையா? இந்தத் தெரு முழுவதும் வெள்ளை, கறுவல் என்றெல்லாம் எத்தனைபேர் திரிகிறார்கள். அவனுடைய கடைக்கு இறைச்சி வாங்கவரும் ஐ.ஸி. ஆர். ஸிக் காரரிடம் இதைப்பற்றியெல்லாம் ஒருதடவை கேட்க யோசித்தான். ஆனால், அவனுக்கு இங்லிஸ் தெரியாது. வந்த வெள்ளைக்குத் தமிழ் தெரியாது.

உலகம் ஒரு பொய் முட்டை. அலோஸியஸ்க்கு உடல் பதறியது. மனதில் பெருங் கொந்தளிப்பு. அலைகள் பெருக்கெடுத்தன. மிஞ்சியிருக்கும் ரவைகளையும் சுட்டுத் தீர்த்து விட்டு, துவக்கை வீசி எறியவேண்டும் போலிருந்தது. எதற்காகத் தான் இங்கே வந்தேன்? ஒரு சம்மந்தமும் இல்லாமல், ஏன் இப்படி, இந்தக் காட்டில் துவக்கோடு இருக்கிறேன் என்று தன்னைத் தானே கேட்டான். தன்னைத் தானே சுட்டுக் கொன்றால் என்ன? அல்லது வந்து அறிக்கை கேட்பவனை, கட்டளையிடுபவனை சுட்டுக் கொன்றால் என்ன?

தன்னைத்தானே சுட்டுக் கொன்றால் சிரிப்பார்கள். கோழை என்பார்கள். அதற்கு மேல் என்ன? சடலத்தைத் தூக்கிக் கொண்டுபொய் வீட்டில் போட்டு விட்டுப் போய்விடுவார்கள். அப்படிச் சாக வேண்டுமா? எதற்காக அப்படிச் சாகவேணும்? கட்டளைக் குதிரைகளோட வரும்போது அவர்களைப் பார்த்துக் கொள்ளலாம். இரண்டு பேரையாவது போட்டுத்தள்ளி விடலாம். போட்டு விட்டு ஓடி விடலாம். ஓடி, எங்கே போவது? எல்லா வாசல்களையும் அடைத்து விட்டார்கள்.

அவன் அறிய இருவத்தெட்டு வருசமா, “அல்லேலோயா, அல்லேலோயா, தேவன் வருவார், தேவன் வருவார்“ என்று அவனுடைய வீட்டுக்கருகில் கத்துகிறார்கள். உருகி உருகிப் பாடுகிறார்கள். மற்றாடுகிறார்கள். ஆண்டவரே தங்களை ரட்சியும் என்று மன்றாடுகிறார்கள். “ஆண்டவரே, தேவனே“ என்றெல்லாம் மனம் நெகிழந்து அழைக்கிறார்கள். இதையெல்லாம் கேட்கும் போதும் பார்க்கும் போதும் அவனுக்கே இதயம் கரைந்து போகும். அவன் இந்த அழைப்பைக் கேட்டுச் சிலபோது அழுதுமிருக்கிறான்.

அவர்களுடைய மன்றாட்டத்தில், பிரார்த்தனையில், அவர்களுடைய விசுவாசத்தில் எல்லாம் அவனுடைய நரம்புகள் சிலிர்த்திருக்கின்றன. இப்படியொரு உலகமா? இப்படியொரு வாழ்வா? என்ன அதிசயம். என்ன அழகான ஒப்புக் கொடுப்பு? எவ்வளவு விசுவாசம்? ஆன்மாவை ஒன்றித்துத் தங்களை அர்ப்பணிக்கும் இந்த மனங்கள்… அவன் நெகிழ்ந்தான்.

ஆனால் அவர்களிடம் தேவன் வந்ததாக இல்லை. அவர்கள் தங்கள் பிணிகளோடும், துயரங்களோடும் சந்தைக்கு வந்தார்கள். வயலுக்குப் போனார்கள். கடலில் வலையை இறக்கினார்கள். தெருவிலே நடந்தார்கள். தேவன் வரவில்லை. அவர்களில் யாரையும் அவர் எங்கும் அழைத்துப் போகவில்லை. எந்த ஒளிமிக்க பொருளையும் அவர் கொடுத்ததாகவும் இல்லை. அவர்கள் மன்றாடிக் கொண்டேயிருந்தார்கள். தேவன் வருவாரோ இல்லையோ தங்கள் கடனெல்லாம் தேவனுடைய வருகைக்காகப் பிரார்த்திப்பதே என்று அவர்கள் நம்பினார்கள். இந்த வாழ்க்கைகூட தேவனின் பிச்சை என்றே அவர்கள் எண்ணினார்கள்.

தேவன் அவற்றையெல்லாம் பொருட்படுத்தக் கூடிய மாதிரி இல்லையோ என்னவோ தெரியாது அவர் கடைசிவரையில் வரவேயில்லை. அவர் வந்ததாக அவன் அறிந்ததாகவும் இல்லை. அவர்கள் அறிந்ததாகவும் இல்லை. தேவன் அவ்வளவு கல் நெஞ்சக்காரனா என்று அவன் அஞ்சினான்.

தன்னை விசுவாசிப்பவர்களையே பொருட்படுத்தாமல் விடும் குணம் ஏற்கக் கூடியதில்லை. மன்னிக்கக் கூடியதுமில்லை.

“அல்லேலோயா தேவன் வருவார். அல்லேலோயா தமிழீழம்“.

அவனுடைய பதின் மூன்று வயதிலிருந்து ‘நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை கிடைக்கும்’ என்ற செல்லப்பாவின் பாட்டைக் கேட்டுக் கொண்டேயிருக்கிறான். முதலில் அந்தப் பாட்டைக் கேட்கும்போதெல்லாம் அவனுடைய உடலில் நரம்புகள் போதவில்லையே, சிலிர்த்துக் கொள்வதற்கு. என்றெல்லாம் கவலைப்பட்டான்.

ஆனால் பிறகு அதைக் கேட்கும்போதெல்லாம் அது புனைவாக, வெறும் கற்பனையாக, பொய்யின் திரண்ட முகமாக அவனுக்குள் ஒரு உருவம் தோன்றியது. இப்படியே அந்தப் பாடல் இன்னும் எத்தனை நாளைக்குத்தான் ஒலித்துக் கொண்டிருக்கப்போகிறதோ!

செல்லப்பா பாடிக்கொண்டேயிருக்கப் போகிறார். பாவம் பாடலை எழுதிய காசி. ஆனந்தன். அவர் மட்டுமல்ல, அவருடைய பிள்ளைகள், பிள்ளைகளின் பிள்ளைகள் என்று எத்தனை தலைமுறை வந்தாலும் ‘நம்புங்கள் தமிழீழம் நாளை பிறக்கும்’தான்.

இதைப்பற்றி ஒருக்கால் குணபாலனுடன் கதைக்கும் போது “யுதர்கள் ரெண்டாயிரம் வருசமா தங்கட நாட்டைப் பற்றிய எண்ணத்தோடயும் நினைவுகளோடயும்தான் இருந்தார்கள். அதனால்தான் அவர்களால இஸ்ரேல் எண்டொரு நாட்டை உருவாக்க முடிஞ்சுது “ என்று கொஞ்சம் உணர்ச்சி வசப்பட்டுச் சொன்னான்.

“யுதர்களின் வரலலாறும் வாழ்க்கையும் வேற. அதைப்பற்றிய சர்வதேச நிலைப்பாடும் அந்த அமைவிடமும் வேற. அதையும் எங்கட கதையையும் ஒண்டாப் பாக்கேலாது. அவர்களின் மூளைக்கும் அவர்களின் விடுதலைக்கும் பெரும் பங்குண்டு. எங்கட மூளை எங்களைப் பாதாளத்துக்ள் விழுத்தியிருக்கு” என்றான் அலோஸியஸ்.

“விசர்ப்பன்னாடைக் கதை கதைக்காதை. இண்டைக்கு எங்கட சனம் புலம்பெயர்ந்து உலகம் முழுதிலயும் வாழுதுகள். அதுகள் எல்லாம் ஒண்டாச் சேந்தா எங்களுக்குத் தமிழீழம் கிடைக்கிறதில என்ன பிரச்சினை”

அலோஸியஸ்க்குப் பத்திக் கொண்டு வந்தது. குணபாலன்ரை குதிரைகள் வெகு தொலைவிலேயே ஓடுகின்றன என்று சிரித்தான் அலோஸியஸ்.

“அதுக்கான அகப்புறச் சூழல்களைப் பற்றிக் கவனிக்காமல் கதைக்கிறாய்” என்று அலோஸியஸ் நிதானமாகச் சொன்னான். அவனுடைய குரலில் உறுதியிருந்தது.

அதைப்பற்றிக் கவலையில்லை. லண்டனில இனிஇனி தேர்தல்களில தமிழாக்களும் நிப்பாங்கள். கனடாவில சில மாநிலங்களில தமிழாக்கள்தான் முக்கிய பிரதிநிதிகளாக இருக்கிறாங்கள். இப்பிடி உலகம் முழுதிலயும் தமிழாக்கள்தான் வருவாங்கள். அப்ப நான் சொன்னது நடக்கும். வேணுமெண்டால் இருந்து பாருங்கோ”

“அப்பிடியெண்டால் ரண்டாயிரம் வருசம் செல்லும் நாங்கள் தமிழீழத்தைக் காண”

குணபாலன் எதுவும் பேசவில்லை. இதற்குமேல் பேசிப் பயனில்லை என்று அவனுக்கு விளங்கியிருக்க வேணும். நெற்றியில் வடிந்த வியர்வையைத் துடைத்தான். மூளை கடுமையாக வேலை செய்திருக்க வேணும். அவனுடைய மெல்லிய குச்சிக் கைகள் நடுங்கியதை அலோஸியஸ் கவனித்தான். அவனுக்குச் சிரிப்பு வந்தது. ஆனால், அவன் அதைக் காட்டிக் கொள்ளவில்லை.

இதற்குப் பிறகு அவன் அலோஸியசுடன் அதிகமாகக் கதைப்பதில்லை. ஆனால் றேடியோவில் அவன் செய்யும் நிகழ்ச்சிகளில் இஸ்ரேலை எழுப்பு எழுப்பெண்டு எழுப்புவான். எல்லாம் அலோஸியஸ்க்கான பதிலடிகள்.

இதைப்பற்றிப் புரியாமல் ‘இவன் என்னடா, இருந்தாப்போல இஸ்ரேலைப் பற்றிப் புகழ்பாட வெளிக்கிட்டிட்டான். இயக்கம் இஸ்ரேலைப் பற்றி என்ன புதுசாக் கதைக்கிது’ என்று குழம்பினார் கேந்திரநாதன்.

அவருடைய கொம்யுனிஸ மூளையில் குணபாலனின் இஸ்ரேல் கதை பளீரெனப் பொத்தியடித்தது.

இயக்கத்தை ஆதரிச்ச இரண்டு மூன்று கொம்யூனிற்றுகளில் ஒருத்தர் கேந்திரநாதன். தமிழீழம் என்ற சொல்லோடு, புலிகளை ஆதரித்ததற்காக அந்த நாட்களில் அவரைக் கட்சிக்கார்கள் வாங்கு வாங்கென்று வாங்கியிருந்தார்கள். எத்தனை சூறாவழிகள், புயல்கள், தடைகள், தாக்குதல்கள், வசை பாடுதல்கள், புறக்கணித்தல்கள், கேலிப்படுத்தல்கள் என எல்லாவற்றையும் சந்தித்துச் சமாளித்து, அவர் தமிழீழத்துக்காகத் தலையைக் குடுத்தார்.

ஆனால், அவர் கனவிலும் இப்படியொரு கோடு தனக்கோ, இயக்கத்துக்கோ வரும் என்று எதிர்பார்க்கவேயில்லை. ஏதோ இயக்கத்தை இஸ்ரேலோடு சேர்த்து ஒன்றாகப் பிணைக்கப்போகிற மாதிரி இஸ்ரேலைப் பற்றிய கதைகளைக் குணபாலன் அவிழ்த்து விடுகிறான். இதைப்பற்றி இயக்கத்தின் உண்மையான நிலைப்பாடு என்ன என்று அறிய வேண்டும் போல இருந்தது அவருக்கு. ஏற்கனவே இயக்க நடைமுறைகளால் நொந்து அலுத்து மெல்ல ஒதுங்கித் தூர இருந்தாலும் இந்த மாதிரிக் காரியங்கள் பகிரங்கமாக நடக்கும்போது அதைப்பார்த்துக் காண்டு சும்மா இருக்க முடியவில்லை.

சுருட்டுக் கட்டுகள் தீர்ந்தன. மூன்று நாட்கள் ஒழுங்கான தூக்கமில்லை. ஏற்கனவே இருந்த ஆஸ்மா இப்போது கூடிவிட்டது போலிருந்தது. இதைப்பற்றி, குணபாலனின் இந்தக் கொடுமையைப் பற்றி யாரோடு கதைக்கலாம்? என்று யோசித்தார்.

அவருக்குத் தெரிந்த பழையவர்களில் பாதிப்பேருக்கு மேலானவர்கள் “காற்றுப் போய்“ இருக்கிறார்கள். அவர்கள் இப்போது “ஓடிய குதிரைகள்“ என்றும் சொல்லப்படுகிறது. அவர்களின் கதையை அவரே கேட்கவெண்டிய நிலைமை. இதற்குள் அவருடைய கதையையா கேட்கப் போகிறார்கள்.

மிஞ்சியிருக்கும் அரைக்காற்று, முக்காற் காற்றுகள் இந்தமாதரி விசயங்களைக் கதைக்கப்போய் தங்களின் இருக்கின்ற காற்றையும் இழக்க விரும்பமாட்டார்கள். அவர்கள் ஆளைக் கண்டவுடனேயே தலைமறைவாகிவிடுவார்கள். திடுமுட்டாகச் சந்தித்தால், அல்லது மாட்டுப்பட்டால், எப்பபடியோ சுழித்து வெட்டி விடுவார்கள். அல்லது சாட்டுப் போக்குகள் சொல்லிக் கடத்தி ஆளைக் களைக்கப்பண்ணி விடுவார்கள். இதெல்லாம் கேந்திரநாதனுக்குத் தெரியாமலில்லை. அவர் பழந்தின்று கொட்டை போட்ட ஆள். என்றாலும் அவரை மிஞ்சி விட்டார்கள் இயக்கக்காரர்கள்.

அவருடைய மூளையில் யாரும் பொருத்தமாகத் தட்டுப்படவில்லை. ஏற்கனவே முஸ்லிம் மக்களோடு விரோதம் பாராட்டிய பேர்வழிகள் இஸ்ரேலை ஆதரிப்பதில் என்ன ஆச்சரியம்? உண்மையில் முஸ்லிம் எதிர்ப்புவாதத்தின் இன்னொரு வடிவம்தான் இதுவா என்றும் அவர் யோசித்தார். அதுதான் சரி. இல்லையென்றால் இத்தனை துணிச்சலோடு குணபாலன் எப்படிக் கத்த முடியும்? முஸ்லிம்களை எப்போதும் “சோனி, சோனி“ என்றே அவன் கதைப்பான். இதைப்பற்றி அவனோடு பல தடவை அவர் அவனோடு சண்டைகூடப் போட்டிருக்கிறார். இனத்துவேசி என்று குணபாலனை வாய்க்குள் திட்டினார். இந்த மாதிரி ஆட்களால் எல்லாந் தொலையப்கோகிறது என்று கவலைப்பட்டார்.

ஆனாலும் அவரால் சும்மா இருக்க முடியவில்லை. மேலிடத்துக்கு எழுதினார். எல்லாவற்றையும் திரட்டி, அதை ஒரு பிடியாக்கி, நன்றாக வற்றக்காய்ச்சி, மிகச் சுருக்கி (இரத்தினச் சுருக்கம் என்பார்களே! –ஏனென்றால் மிகச்சுருக்கமாக எழுதினால்தான் பெரியவர் வாசிப்பார் என்று ஐதீகம். அதனால் அதற்கேற்றமாதிரி) ஒரு துளியாக்கி, இந்த விசயத்தை மேலிடத்துக்கு அனுப்பி வைத்தார்.

அடிக்குறிப்பாக இது இனத்துவேசம், பிற்போக்குத்தனமான காரியம் என்றும் குறிப்பிட்டிருந்தார்.

அப்போதும் ஒரு சந்தேகம். கொடுத்த கடிதம் உரிய இடத்துக்குப் போய்ச் சேருமா என்று.

எத்தனையோ கடிதங்களை நம்பிக்கையோடு அனுப்பி விட்டு, மேலிடத்திலிருந்து பதில் வரும் வரும் என்று காத்திருந்து ஏமாந்தவர்களின் கதைகளை அறிந்தவர் அவர். எனவே அந்தக் கடிதத்தில் வேறு பிரதிகளை எடுத்து தனக்குத் தெரிந்த வேறு “றூட்“களாலும் அனுப்பினார்.

கடிதத்தின் கதை எல்லாம் கடலில் போட்ட கல்லாகிப் போனது. இஸ்ரேலின் கதையோ தினமும் காலையில் சனங்களுக்குச் சொல்லப்பட்டது.

கேந்திரநாதன், யாஸிர் அரபாத்திடம் மன்னிப்புக் கேட்டார். பலஸ்தீனியர்களிடம் மன்னிப்புக் கேட்டார்.. அவருக்கு விருப்பமான கவிஞரகள்; முகமட் தர்விஸிடம் மன்னிப்புக் கேட்டார். அடோனிஸிடம் மன்னிப்புக் கேட்டார். போகிற போக்கில் அவர், நெல்சன் மண்டேலாவிடமும் கறுப்பர்களிடமும் மன்னிப்புக் கேட்க வேண்டியும் வரலாம். கண்கள் நிரம்பின. துக்கம்; தொண்டையில் நிரம்பியது.

இந்தச் சோகமான கதைகளை எல்லாம் அவர் அலோஸியஸிடம் பின்னேரங்களில் வந்து சொல்வார். பின்னேரம் தொடங்கும் கதை இரவு சாமம் வரையில் கூடத் தொடர்ந்திருக்கிறது. எல்லாவற்றையும் சொல்லி ஆறுகிறாரா? அல்லது துக்கப்படுகிறாரா, அல்லது இந்தமாதிரியெல்லாம் காரியங்கள் நடக்கின்றன என்று சொல்ல விரும்புகிறாரா என்று அலோஸியஸால் உடனடியாகத் தீர்மானிக்க முடியவில்லை.

இறைச்சிக் கடைக்கு வந்தாலும் அவர் இதே கதைதான். துக்கம் தோய்ந்த வார்த்தைகளில் சொல்லிக் கொண்டிருப்பார். கவலை படிந்த கண்கள் கெஞ்சுவதைப் போலிருக்கும். தவறணையில் சந்தித்தாலும் இதே கதைதான். ஆனால் ஒன்று, தவறணையில் உசாராக இருப்பார். சொற்கள் சும்மா தெறித்து விழும். சிவாஜி கணேசன் தோற்றுப்போவார். “குணபாலனின் மண்டையை உடைக்கோணும்“ என்று சபதமெடுப்பார்.

00

“என்ன அறிக்கை எழுதியாச்சா” என்று கேட்டான் அலோஸயசுக்குப் பொறுப்பாக இருந்தவர்களில் ஒருவன். அநேகமாக அவன் துணைப்பொறுப்பாக இருக்கவேணும். அவனுடைய குரல் இறுக்கமாய் ஒலித்தது. ஆனால் இயல்பான இறுக்கமில்லை. போர்க்களங்களில் சிலர் செயற்கையாக உருவாக்கும் இறுக்கம்.

“அறிக்கையோ, இதென்ன வில்லங்கமாக்கிடக்கு? நான் என்னத்தை எழுதிறது? ஏதோ காட்டுக்குள்ள அசுமாத்தம் தெரிஞ்சுது. அதுதான் சுட்டனான்” அலோஸியஸ் முகத்தைப் பார்க்காமல் எங்கோ பார்த்துக் கொண்டு சொன்னான்.

அதனால் தன்னுடைய பதிலுக்கு அவன் என்ன விளைவைக் காட்டுகிறான் என்று பார்க்க முடியாமல் போய்விட்டது. ஆனாலும் என்ன பதில் வரப்போகிறது என்று எதிர்பார்த்தான்.

“என்ன, பகிடியா விடுகிறியள்? காட்டுக்குள்ள அசைவு தெரிஞ்சால் ஏன் மேல வானத்துக்குச் சுடோணும்?“ அவன் ஒற்றைக் கண்ணைக் கொஞ்சம் சுருக்கிக் கேட்டான். அந்தக் கேள்வி நிச்சயம் ஒரு விசாரணைச் சாயலைத்தான் காட்டியது. அவனுடைய கண்ணில் ஒன்று சிறியது. முன்னர் எப்போதோ ஏற்பட்ட காயத்தினால் அப்படி மாறியிருக்கலாம். அநேகமாக அது போர்க்களமொன்றில் ஏற்பட்டிருக்க வேண்டும்.

“முதல் வெடியை மேல வைச்சாத்தான் காட்டுக்குள்ள நிக்கிறது ஆமியோ இல்லையோ எண்டது தெரியும்” இந்த அடிப்படை அறிவு கூட இவர்களுக்கில்லை என்று அலோசியஸ் நினைத்தான். ‘இதையெல்லாம் தெரியாமல்தான் கண்டபடி சுட்டுப் பெடியளும் பெட்டையளும் செத்துத் துலையுதுகள்’ என்று எண்ணினான்.

“எங்களுக்கு நீங்கள் படிப்பிக்க வேண்டாம். பேசாமல் என்ன நடந்தது? ஏன் சுட்டனிங்கள்? எண்டதை எழுதுங்கோ’’ என்று அவன் எச்சரித்தான்.

அவன் அதற்கு மேல் எதுவும் சொல்லவில்லை. சொல்லிப்பயனில்லை. எல்லாவற்றையும் நினைக்கும் போது சிரிப்பு வந்தது. சிரித்தான். கோபம் வந்தது. ஓங்கிக் குத்தினான், தன்னுடைய தொடையில். வலி எழுந்து உடலில் பரவியது.

4

அந்த இரத்த வெடிலை அலோஸியஸால் தாங்க முடியவில்லை. அந்த அதிகாலை இருளை ஊடுருவித் தாக்கியது. மூக்கு என்று ஒன்றிருப்பதே பெரும் தண்டனை என்றிருந்தது. குமட்டும் நாற்றம். தினமும் இரத்தத்தோடும் இறைச்சியோடும் வாழ்ந்தவனுக்கு இந்த நெடியைச் சகிக்க முடியவில்லை. மனுச இரத்தத்தைப் போல ஒரு கெட்ட நாற்றம் உலகில் வேறில்லை. மனுச ரத்தமும் நாற்றம் தான். மனுச மலமும் நாற்றம்தான். அதிலும் தேங்கி உறைந்த இரத்தத்தில் மழை நீர் சேர்ந்து தேங்கினால் அதைப் போன்ற அருவருப்பு வேறில்லை. இனி அதில் புழுக்களும் நெளியலாம்.

“சவேரியாரே! இதென்ன கொடுமை? இப்படியொரு கொலைப்பாவம் என்னைச் சேர ஏன் அனுமதிக்கிறீர்?’’அவன் மன்றாடினான். மேலே விரிந்த வானம். நட்சத்திரங்களில்லை. எப்போது கிழக்கு வெளிக்கும் என்றும் தெரியவில்லை. எல்லா இடமும் கறுத்து இருண்டிருந்தது. ஆனால், நள்ளிரவு கடந்து நெடுநேரம். தலை சுற்றியது.

கொட்டும் மழை. மாறி, மாறி ஆளை ஆள் சுடும் கொலைக் களம். ஒரு பக்கத்தில் அவன். மறுபக்கத்தில் அவனைப்போலவோ இல்லை இன்னும் பரிதாபமாகவோ அல்லது படு மோசமாகவோ யாரோ. இடையில் கடவுள் அல்லது யமன்.

அவனுக்கு எப்போதும் குண்டு பாயலாம். அங்கே நிற்கும் வரையில் அது சர்வ நிச்சயம். அது அவனுடைய இதயத்தைப் படிக்காது. அதற்கு அந்த மொழி தெரியாது. இதயத்தின் மொழி தெரியாத குண்டு. அதற்கு யார், எவர், ஏன் என்ற பேதங்களோ விளக்கமோ கிடையாது.

அவனின் முன்னே அவனோடு இருந்த, அவனைப் போல எந்தப் பக்கமும் இல்லாத இரண்டு பேர் சிதறிக்கிடக்கிறார்கள். அலோஸியஸ்க்குக் குடல் கருகியது. இந்த மாதிரிக் காட்சியை, அதுவும் இந்தளவு நெருக்கத்திலும் தனிமையிலும் அவன் ஒரு போதுமே பார்த்ததில்லை.

இரத்தம் மழையோட கரைந்து அவனுடைய கால்களினூடாகப் பாய்கிறது. மனுச இரத்தம். இதைப் போன்றதொரு நிலை தனக்கு என்றாவது வரும் என்று அவன் எண்ணியிருக்கவும் இல்லை.

அது நடந்து நான்கு மணித்தியாலங்களுக்கு மேலிருக்கும். காலை ஒளி மெல்ல வானத்தில் படிந்து பூமியில் இறங்கியது. மரங்கள் நிறம் மாறின. இரவிலிருந்து விடுபட்டுக் கொண்டிருந்தது சூழல். ஆனால், இன்னும் அந்தப் பீதியும் அபாயமும் நெருக்கடியுமான சூழல் மாறவில்லை. அது இன்னும் இன்னும் நெருக்கடியும் அபாயமுமாக மாறிக் கொண்டிருந்தது. யுகங்கள் முழுவதற்கும் இந்தநிலை மாறப் போவதில்லை என்றே அவனுக்குத் தோன்றியது. இந்தக் கணத்திலோ அடுத்த கணத்திலோ அவனும் இதைப்போலச் சிதறிப் போகலாம். இரத்தத்தை மழை கரைக்கும். அல்லது நிலம் உறிஞ்சும். அவ்வளவுதான். அவனுடைய வாழ்க்கை அதோடு முடியும்.

எப்படிச் சாவின் முன்னே நிறுத்தப் பட்டிருக்கிறேன் என்று எண்ணியபோது, உடல் ஒரு கணம் செயலற்றுத் தளர்ந்தது. எத்தனை ஆடுகளையும் மாடுகளையும் போட்டுத் தள்ளியிருக்கிறான். அந்தப் பழியும் பாவமும்தான் இப்போது தன்னைச் சூழ்ந்திருக்கிறதா என்று ஒரு கணம் நினைத்தான். மனுசனையும் மிருகத்தையும் எப்படி ஒன்றாகப் பார்க்க முடியும்? ஏன், உயிர் என்றால் எல்லாம் ஒன்றுதானே! இதென்ன பேதமையான எண்ணங்கள்? மனம் குலையும்போது இப்படி எங்கிருந்தோவெல்லாம் எண்ணங்கள் வந்து அலை பாய்கின்றன.

மண்ணாங்கட்டி. எல்லாவற்றுக்கும் உயிர் ஒன்றென்றால், இப்படி மனிச உயிர்களைக் குடிக்கிற இந்தப் பைத்தியக்காரர்களுக்கு என்ன தண்டனை?

தமிழீழம்’ என்ற இந்த ஒரு சொல்லின் பயங்கரத்தை அவன் அப்போதுதான் முழுமையாக உணர்ந்தான்.

முடிவற்ற கண்ணீர், எல்லையற்ற துயரம், பேரவலம், கொடூரம், வதைகள், கொடுமைகள், பரிவு, வலி, அவமானம், இயலாமை... லட்சக்கணக்கான மனித உயிர்களின் இழப்பு. பைத்தியக்காரத்தனம், கனவு, தாகம்.... எல்லாவற்றினதும் திரண்ட வடிவம்தான் இந்தச் சொல்.

இந்தக் கனவு. அந்தர வெளியில் மிதக்கும் கனவு.

அவனுக்கு வெறுப்பு வந்தது. பற்களைக் கடித்துக் கொண்டான். பசித்தது. தொண்டையில் நிரம்பிக் கூடாகியது துக்கம். கொப்பளிக்கும் கோபம் கண்களில். அவனால் எதற்கும் முடியவில்லை. கள்ளுக்குடித்தாலாவது இதுகளைக் கொஞ்சம் மறக்கலாம். அல்லது விகர் (வடிசாராயம்) அடிக்கலாம். தலை அவமானத்தால் தாழ்ந்தது. கையை ஓங்கித் தன்னுடைய தொடையில் குத்தினான். இடது கையால் நெற்றியைத் தடவி அதை அமுக்கினான். தலை வலித்தது. உடல் இந்தமாதிரி நிலையில் ஒரு சுமையே. அதை விடச் சுமை இந்த உயிர். இரண்டும் இப்போது அவனுக்குப் பெரும் தண்டனையாகிவிட்டன.

„ஐயொ என்னைக் காப்பாத்துங்கோ, நான் சாகப்போறன். அய்யோ, அய்யோ..“ அவன் திடுக்கிட்டான். ஒரு பெண்ணின் அவலக்குரல். அவனுக்கருகில். மிக அருகில். அது மரணக் குரல். சாவோலம். கடவுளே..! மனம் துடித்து விழித்தது. கைகள் அவனை அறியாமலே பரபரத்தன. கால்களில் ஏதோ வேகம். ஆனால், சிறிதும் நகர முடியாத சூழல். கொலை வலயம்.

சரமாரியான சண்டை. சன்னங்களும் எறிகணைகளும் தலைகளைத் தேடிக் கொண்டிருந்தன. மரணம் தன்னுடைய பெரிய நாக்கை நீட்டி அலைந்தது.

காடு அதிர்ந்தது. மழையில் நனைந்திருந்த மரங்கள் தீப்பிடித்து எரிந்தன. பறவைகள் இல்லாத காடு. மிருகங்கள் இல்லாத காடு. எல்லாம் எங்கே இடம் பெயர்ந்து போயிருக்கும்? அலோஸியஸ் அங்கே நின்ற நாட்களில் பறவைக் குரலைக் கேட்டது அரிது. பறவைகளின் குரல் கேட்காத வெறுமையான காட்டை அவனால் ஜீரணிக்கவே முடியவில்லை.

இலைகள் கருகும் மணம். பச்சை மரங்கள் எரியும் வாடை. கிளைகள் முறிந்து விழும் ஓசை. இந்தப் பெண்ணின் அவலக்குரல். இந்த இன்னும் யாரோ முனகுகிறார்கள். சன்னங்கள் தாறுமாறாகப் பறக்கின்றன. தலையை உயர்த்த முடியாது. நிமிர முடியாது.

அலோஸியஸ்க்கு வீட்டு நினைவு வந்தது. பிள்ளைகளின் முகம். மனைவியின் முகம். கடை. கடைக்கு வரம் ஆட்கள். கட்டவேண்டிய கடன்.... அவனுக்கு கட்டளையிடும் அந்த முகத்தை நினைவிலிருந்து அகற்றினான்.

“விடாதே அடி, அடி. டேய் வாறான்ரா. வாறான்ரா. வரவிடாதை அடி. பு...ஆண்டி, அடியடா. என்ன மசிராடா பாக்கிறாய். உதிலதான்ரா நிக்கிறான். அடி, அடி..“

“சட சட சட் சட சட டும் டுமீர் டப்,டப், சடசட”

அலோசியஸ் சுட்டான்.சரமாரியான சூடு... தலையை நிமிர்த்தாமல் ரவைக்கூடுகளை மாற்றினான். மாற்றி மாற்றிச் சுட்டான்.

எல்லாமே பைத்த்தியக்காரத்தனத்தின் உச்சமாக அவனுக்குத் தோன்றியது. கொலை வெறி எப்பிடியெல்லாம் போட்டலைக்கிறது. இரண்டு யானைகள் மோதும் போது நசிபடுவது செடிகள்தான். செடியாகச் சிக்கிவிட்டேனா என்ற கேள்வி அவனுக்குள் இருந்தது. தான் மட்டும் அல்ல பலரும் சிக்கித்தான் விட்டார்கள்.

தருமு சொல்வார்“கொடாக்கண்டனுக்கும் விடாக்கண்டனுக்குமிடையில் சிக்கி விட்டோம்“ என்று.

இதெல்லாவற்றையும் யோசித்துக் கொண்டிருக்கக்கூடிய நிலைமை இல்லை. அந்தப் பெண்ணைக் காப்பாற்ற வேணும். தாமதிக்க முடியாது. தாமதித்தால் இன்னும் ஆபத்து அதிகமாகலாம். அவன் ஒரு நொடியில் அந்தப் பயங்கரங்களின் வழியே பாய்ந்து சென்றான். சாவினூடே சென்று அந்தப் பெண்ணைத் தூக்கினான். அவள் விழிகள் சொருகி விட்டன. இரத்த நெடி. அவலமான முகம். முகதத்தில் வலது பக்கத்தில் பாதிக்கும் குறைவாகச் சிதைந்திருந்தது. உலர்ந்த வாய். மயங்கிக் கொண்டிருந்தாள். இரத்தம் பெருகிக் கொண்டேயிருந்தது.

தூக்கிய பெண்ணைக் கொண்டு, பின் பக்கமாக ஓடினான். ஆனால், ஓட முடியாதபடி சாவு அவனைச் சுற்றி வளைத்தது. எறிகணைகள் அங்குமிங்குமாக வீழ்ந்து வெடித்துக் கொண்டிருந்தன. துப்பாக்கிச் சன்னங்கள் பறந்து வந்தன. தலையைத் தூக்க முடியாது. நிமிர முடியாது. இந்த நிலையில் அவளை எப்படிக் காப்பாற்ற முடியும்? தன்னை எவ்வாறு காத்துக் கொள்ள இயலும்? கடவுளே என்ன கூத்தெல்லாம் நடக்குது, இது எங்கே போய் முடியப் போகுது. எப்படியெல்லாம் ஆகப் போகுது?

ஆனால் தாமதிக்க முடியாது. நிலைமை அநேகமாக மோசமாகி விட்டது போலவே தெரிந்தது. அவ்வளவுக்குச் சண்டை உக்கிரம். சத்தம் காதைப்பிளந்தது. அப்படியே இதயத்தைப் பிளந்தது. உடல் பதறியது. இனி இதிலிருந்து மீள்வது அபுர்வம். அதிசயந்தான். அவனை மீறி அழுகை வந்தது. மனம் முழுவதும் பிள்ளைகளின் முகங்கள்.

என்ன செய்ய முடியும்? அவன் மட்டுமே அந்தப் பகுதியில் தனித்து நிற்கிறான். திருப்பிச் சுடலாமா? சுட்டால் அதே இலக்கில் சுடுவார்கள். உயிர் பிழைக்க வேணும் என்றால் சுட்டுத்தான் ஆகவேணும். அப்படியென்றால் கொலை. செபஸ்ரியாரே! நான் கொலையாளியா? வேறு வழியில்லை. சுட்டால் மட்டும் தப்பி விடமுடியுமா? தான் எங்கே நிறுத்தப்பட்டிருக்கிறேன். எங்கே நிற்கிறேன் ஒன்றுமே அலோசியஸ்க்குப் புரியவில்லை.

“டேய்...பு.. ஆண்டி தமிழீழத்தை நினைச்சுக் கொண்டு அடியுங்கோடா. வாறான்ரா, வாறான்ரா விடாதை அடி, அடி அந்தா மரத்துக்குப் பின்னாலை பதுங்குகிறான். குடு. பின்னால பெரிசை அனுப்பு. ஐம்பது மீற்றர் தூரத்தில நிற்கிறான். விடாத“

கட்டளைக் குரல் அவனின் பின்னாலிருந்து ஒலித்தது. அந்தக் குரலுக்கு இசைய அலோசியசைச் சுற்றி சிலர் இயங்கினார்கள். சூடு உக்கிரமாகியது. அதற்கு மறுத்தானை எதிர்த்தரப்புக் கொடுத்தது. அடை மழை. அந்த மழையை விடவும் இந்த மழை உக்கிரம்.

அலோஸியஸ் தவழ்ந்தான். நிலத்தின் குளிர்ச்சியையும் அதன் கருணையையும் அவனுடைய அடிவயிறு உணர்ந்தது. அந்த மண்ணில் அப்படியே படுத்து விடலாம். அதன் கருணையில் தன்னை முழதாகக் கொடுத்து விடலாம். தாய் மடியின் சுகம். அப்படியே தானும் முடிவற்று மண்ணில் சாய்ந்துவிடத்தான் வேணுமோ என்ற எண்ணம் வந்தது அவனுக்கு. அக்கணமே அவனுள் ஒரு பேரியக்கம்.

அந்தப் பெண்ணை அவன் இழுத்தான். தவழ்ந்த படி இன்னொரு உடலை இழுத்துச் செல்வது எவ்வளவு கடினமானது. அதைவிடக் கடினமானது, உயிருக்காகப் போராடிக் கொண்டிருக்கும் ஒரு உயிரைக் காப்பாற்ற முடியாமல் இப்படித் தவிப்பது. எவ்வளவு கொடுமை? தான் ஒரு பிராணியைப் போல மாறி விட்டதாக உணர்ந்தான். இதுதான் கிடைத்த பரிசா?

“ டேய் தமிழீழத்தை நினையுங்கோடா“ திடீரென உக்கிரமான குரல்.

“ஐயோ இந்த நரகம் வேண்டாம்“ என்று வாய்விட்டுக் கத்தினான்.

எதுவோ ஒரு வலி, காலில். மேல் தொடையில். சம நேரத்தில் தோள்பட்டையில். வரவர வலி கூடியது. படாரென விழுந்து படுத்த படியே வலித்த இடங்களில் தடவிப் பார்த்தான். கை பிசு பிசுத்தது. ஈரம். பச்சை இரத்தம். அந்த இரத்தத்தின் நெடிலை அவனுடைய மூக்கு ஏற்க முடியாமல் தவித்தது.

5

அலோஸியஸ் கண் விழித்தபோது அவனுடைய வலது கால் தொடைக்குக் கீழே காணாமற் போயிருந்தது. காலைத் தடவிப் பார்த்தான். கண்கள் மங்கின. எல்லாமே இருண்டு வந்தது. அழுவதற்கு நாக்கு எழவில்லை. அவனால் அதைத்தாங்க முடியவில்லை. இனி எந்தச் சந்தர்ப்பத்திலும் அவனால் அதைத் திரும்பப் பெற முடியாது. அதற்கு விலையில்லை. தான் சம்மதிக்காத, விரும்பாத காரியத்தில் ஈடுபடுத்தப்பட்டதன் விளைவுக்கு எப்படி இந்தத் தண்டனை? அவன் குற்றமே இழைக்காமல் கிடைத்திருக்கும் தண்டனை. அவன் விம்மி விம்மி அழுதான். ஆஸ்பத்திரி மணத்தை மீறி அந்த அழுகைக் குரல் கேட்டது.

மூக்கில் மருந்து நெடி. சுற்றிவர காலையோ, கையையோ, கண்ணையோ, மூக்கையோ, முதுகையோ கொடுத்தவர்கள். ஊழைக்குரல் கேட்டுக் கொண்டேயிருந்தது.

உடலில் ஏதாவது ஒரு பகுதியில் கட்டுப்போடாதவர்கள் இல்லை. காய்ந்து வரண்ட முகங்கள். எதற்காக இந்தத் துன்பமெல்லாம் என்று கேட்கும் கண்கள். ஏன் தாங்கள் இப்படிப் பழிவாங்கப் படுகிறோம் எனப் பார்க்கும் பார்வைகள். தங்களை மீட்பதற்கு யாராவது மீட்பதற்கு யாராவது இல்லையா என்று ஏங்கும் அந்தக் கண்களில் படர்ந்திருக்கும் நீண்ட துயரை அலோஸியஸ் பார்த்தான்.

அவன் இதயம் ஒரு கணம் இயங்க மறுத்தது. தன்னுடைய கண்களிலும் இப்படித்தானே துயரம் கரை கட்டியிருக்கும் என்று எண்ணினான். எல்லாமே வாடிய முகங்கள். வயதை மீறிய முதுமை. இளமையின் வாளிப்பை அவற்றில் காணவில்லை. அதை எதுவோ தின்று கொண்டிருக்கிறது.

“அலோஸியஸ் அண்ணை, என்னைத் தெரியுதா?“ என்று கேட்டான் அவனுக்கு வலது பக்கமாக இணர்டாவது கட்டிலில் படுத்திருந்தவன்.

அலோஸியஸ் ஒரு கணம் தடுமாறி விழித்தான். கன்னங்கள் ஒட்டி, மெலிந்தவன். அலோஸியஸைப் பார்த்துப் புன்னகைத்தான். அவனுடைய சிரிப்பையும் விட அந்த முகத்தில் வெளிப்பட்ட சோகம் பெரியது. அலோஸியஸ் கூர்ந்து பார்த்தான். யாராயிருக்கும். அந்த மதிய நேரத்தில் வெளியே எறித்துக் கொண்டிருந்த கோடை வெயிலின் ஒளி ஆஸ்பத்திரிச் சுவரில் வெளிப்பட்டு அவனுடைய முகத்தில் பிரதிபலித்தது. அலோஸியஸ் அவனை அடையாளம் கண்டான்.

மாவடிச் செல்லத்தம்பியின் மகன். தங்கேஸ். தகப்பன் செல்லத்தம்பி, மாட்டு வியாபாரி. கரீம் காக்கா ஊரிலிருந்த போது காக்காவோடு சேர்ந்து மாடு வாங்கி விற்றான். இயக்கம் முஸ்லிம்களை வெளியேற்றிக் கலைத்தபோது(1990 இல்) காக்கா குடும்பமும் புத்தளத்துக்கு ஒரே இரவில் போய்விட்டது. பிறகு செல்லத்தம்பி, தனியாக மாட்டு வியாபாரத்தைப் பார்த்தான். ஒரு மூன்று வருசம் போயிருக்கும். ஒரு நாள் இரவு செல்லத்தம்பி அருளப்புவின் கடையில் பீடிக்கட்டை வாங்கிக் கொண்டு திரும்பியபோது கடை மறைவில் மறைந்து நின்ற இரண்டு இயக்கப் பெடியள், அவனுடைய சேர்ட் கொலரில் பிடித்து இருளுக்குள்ளே இழுத்தார்கள். ஒருவன் வாயைத் துணியினால் அடைத்தான். செல்லத்தம்பி திடுக்கிட்டுத் திமிறியபோது அவனை அமத்திப் பிடித்தார்கள் இருவரும். அவன் சத்தம் போடுவதற்காக முயன்றவேளை ஒருவன் பிஸ்ரலை வாய்க்குள்ளே திணித்தான். மற்றவன் காதில் வைத்தான்.

என்ன, ஏது, எதற்கு என்று தெரியாமலே அவனைக் கொண்டு போன இயக்கப் பெடியள், கரீம் காக்கவுக்கும் அவனுக்குமிடையில் தொடர்பிருக்கிறது என்று அடித்துச் சொன்னார்கள். ஆறு மாதமாக அவர்கள் இதையே சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் செல்லத்தம்பிக்கோ இதைப்பற்றி ஒன்றுமே தெரியாது. அப்படித் தொடர்பிருந்தால் தான் என்ன? காக்கா தேசத்துரோகக் குற்றம் எதையும் செய்ய ஆளில்லை. ஊரிலிருக்கும் வரையில் காக்காவின் மகனுடைய கொத்து ரொட்டிக் கடையில் எப்பவும் இயக்கக்காரரின் மோட்டார்சைக்கிள்கள்தான் சாமம் வரையில் நிற்கும். கோக்கோகோலா குடிப்பதை இயக்கம் தடுத்திருந்தாலும் அந்தக் கடையில் போராளிகள் அதைக் குடித்தார்கள். அவனுடன் சிரித்துப் பம்பலடித்தார்கள். அப்படியெல்லாம் இருந்தார்கள். இப்பொழுது தலை கீழாகி நிற்கிறார்கள்.

ஆக செல்லத்தம்பி செய்ததெல்லாம் ஒன்றேயொன்றுதான். கரீம் காக்கா ஊரை விட்டு வெளியேற்றப்பட்ட போது தனக்கு இயக்கத்திடமிருந்தும் வேறு ஆட்களிடமிருந்தும் வர வேண்டிய மாட்டுக் காசு ஒரு லட்சத்து ஐம்பத்தி மூவாயிரத்து இரு நூற்றம்பது ரூபாவை வாங்கும்படி செல்லத்தம்பிக்கு ஒரு கடிதம் கொடுத்ததுதான். இதில் இயக்கத்திடமிருந்து வரவேண்டிய காசு, தொண்ணூறாயிரத்து ஐநூற்றி எழுபது ரூபா.

இங்கே ஆகலும் சிக்கல் என்னவென்றால், காக்கா வெளியேற்றப்பட்டு இரண்டு மாதங்களின் பிறகே அந்தக் கடிதத்தை அவர் செல்லத்தம்பிக்கு அனுப்பியிருந்தார். வெளியேறும்போது இருந்த அந்தரத்திலும் எதிர்பாராத திகைப்பிலும் காக்காவினால் எதையுமே செய்ய முடியவில்லை. ஒரே நாளில் ஊரை விட்டு ஓடிப்போ என்று சொன்னால் யாரால்தான், எதைத்தான் செய்ய முடியும்?

ஆறு தலைமுறையாக வாழ்ந்த ஊர். படித்த பள்ளி. பழகிய நண்பர்கள். ஊர் ஆட்கள். திரிந்த தெருக்கள். குளித்த குளம். அவர் தேடித்தேடி ஆசையோடு வாங்கிச் சேர்த்த பொருட்கள். அவர் தன் நண்பர்களோடு திருவிழாவென்றும் பொங்கலென்றும் போய்க் கொண்டாடிய கோவில்கள். எல்லாவற்றையும் விட்டு விட்டு ஒரு பகலில் வெளியேற வேண்டும் என்று கட்டளை வந்தபோது அவருக்கு எதுவும் புரியவில்லை. முதலில் தலை சுற்றியது. பிறகு பூமி சுற்றியது. வருமதி கொடுக்குமதி ஒன்றைப்பற்றியும் அவரால் சிந்திக்க முடிடியவில்லை. தெரிந்த இயக்கக்காரர்களிடம் ஓடிப்போனார். அவரை விட முந்திக் கொண்டு அவருடைய மகன் அவர்களைத் தேடிப் போனான். தங்களால் எதுவும் செய்ய முடியாது என்று கையை விரித்தார்கள். பாவத்தில் அவர்களுக்குப் பங்கிருந்ததோ இல்லையோ கையைக் கழுவினார்கள். ஒரு கைப்பையில் எடுக்கக் கூடியவைகளை எடுத்துக் கொண்டு எல்லோரோடும் தன்னுடைய குடும்பத்தையும் தள்ளியவாறு போனார் காக்கா. போகும்போது அவர் சிந்திய கண்ணீர் காயாமல் நீண்ட நேரம் இருந்ததாக எப்போதும் செல்லத்தம்பி சொல்லிக் கொண்டிருந்தான்.

அவர் போய், அங்கேயிருந்து கொண்டு பிறகு, தான் சீர் செய்ய வேண்டியவற்றை, அப்படிச் செய்யக் கூடியவற்றை, சரியாக்கலாம் என்பவற்றை எல்லாம் சிந்தித்தார். இத நடந்தது அவர் வெளியேற்றப்பட்டு இரண்டு மாதங்களுக்குப் பிறகு. அப்போதுதான் அவர் செல்லத்தம்பிக்கு கடிதமெழுதினார். தான் செல்லத்தம்பிக்குக் கொடுக்க வேண்டிய கணக்கையும் எழுதி, கடைக்காரச் சண்முகத்துக்குத் தீர்க்க வேண்டிய பாக்கி, சீட்டுப் பிடிக்கும் தங்கத்துக்கு தரவேண்டி தொகை என்றெல்லாம் எழுதி, மேலதிகமாக செல்லத்தம்பி தன்னோடு ஒன்றாகத் தொழில் செய்ததற்காக வரவேண்டிய வருமதிகளின் காசில் ஒர தொகையை எடுக்கும்படி எழுதியிருந்தார். அவற்றையே செல்லத்தம்பி கடன்காரரிடம் கேட்டான்.

என்னடா காக்காவுக்கு வால் பிடிச்சு ஏஜென்ஸி வேலை பாக்கிறியோ? இல்லாட்டி, அங்கால காக்கா மூலமா ஆமிக்கு தகவல் சொல்லுறியோ என்று இயக்கப் பெடியள் கேட்டபோது றூட், வேறு எங்கேயோ போய்க் கொண்டிருக்கிறது என்று புரிந்தது. மீளமுடியாத ஒரு உலகத்துக்கு தன்னை அவர்கள் கொண்டு பொகிறார்கள் என்று அவனுக்குத் தெரிந்தது. உடலில் இரத்தம் உறைந்தது. அவனுடைய இதயம் இயங்குகிறதா என்று அவனுக்கே தெரியவில்லை.

ஆனால், அவர்கள் வயரால் நாலு போடு போட்டு அதை இயங்கவைத்தார்கள். தோல் பட்டையாய், வரி வரியாய்க் களம்பி இரத்தம் வடிந்தது. செல்லத்தம்பி கெஞ்சினான். குழறி மண்டாடினான். அவர்கள் சிரித்தார்கள். வலி அவனைச் சப்பித் தின்றது.காலில் விழுந்து கெஞ்சினான். நடந்த தெல்லாவற்றையும் சொன்னான்.

ஆனால் அவர்கள் எதையும் ஏற்கத் தயாராகவில்லை. தனக்கு ஆறு பிள்ளைகள். ஒரு கண் தெரியாத மனைவி. அதுவும் வருத்தக்காரி. ஆறு பிள்ளைகளில் ஒன்று வாய் பேசமாட்டாதவன். எல்லாவற்றையும் சொல்லி, தனக்குக் கருணை காட்டும்படி கெஞ்சிக் கேட்டான்.

அவனுடைய அந்தக் கதறலையும் கெஞ்சுதலையும் கேட்டு அவன் அடைக்கப்பட்டிருந்த அந்தக் கற்சுவர்கள் கரைந்தாலும் அவர்களுடைய இதயம் கரையும் போலத் தெரியவில்லை. வரவர நிலைமைகள் மோசமாகிக் கொண்டிருந்தன. அதை அவன் உணர்ந்தான். வீட்டு நினைவுகள் அவனைச் சிப்பிலியாட்டின. உழைப்பில்லை. வருமானமில்லை. என்ன பாடுபடுகிறார்களோ என்ற கவலை அவனைத் தின்றது. எதையும் அறிய முடியவில்லை. அவன் இருக்கிறானா இல்லையா, அவனை விடுவார்களா இல்லையா, எதற்காகப் பிடித்தார்கள்? வீட்டுக்காரருக்கு எதுவும் தெரியவில்லை.

அவர்கள் தினமும் இயக்கத்தின் ஒவ்வொரு முகாமாக ஏறி இறங்கிக் கொண்டிருந்தார்கள். செல்லத்தம்பியிடம் வந்து காரியம் பார்த்தவர்களே கையை விரித்தார்கள். இல்லையென்றால் ஆட்களைக் கண்டவுன் வெட்டி மறைந்தார்கள். எந்தப் பதிலும் கிடைக்கவில்லை. சிறு ஆறுதலும் கிட்டவில்லை.

இருந்தாற்போல ஒரு நாள் சாமம் ஒரு மணியிருக்கும். இரண்டு இயக்கப் பெடியள் அதிரடியாக வந்து அவனுடைய கூண்டுக்குள்ளிருந்து கழுத்தைப் பிடித்து வெளியே தள்ளிக் கொண்டு வந்தார்கள்.

டேய், காக்கான்ர மனிசி அவ்வளவுக்கு இனிப்பாளோடா? நீதான் சோனகத்தியை வைச்சிருந்தியாம். காக்காவுக்க மாட்டு யாவாரம் நல்லாத்தான் நடத்தியிருக்கிறாய். இப்ப எங்களுக்கும் விளையாட்டுக் காட்டப்பாக்கிறாய்..சோனிப் பொம்பிளையோட படுக்க உனக்கு வெட்கமில்லையோடா நாயே..! என்று அவர்கள் கத்தினார்கள்.

செல்லத்தம்பி இதை, இப்படியொரு கோணத்தில் கேவலங்கெட்ட கதையை இயக்கப் பெடியள் கதைப்பார்கள் என்று கனவிலும் நினைத்திருக்கவில்லை. அவன் எதிர்பாராத காரியங்கள் எல்லாம் நடந்து கொண்டிருந்தன. இன்னும் உயிர் வாழ்வதை விடச் செத்துப் போய்விடலாம் என்று உறுதியாக நம்பினான். ஆனால் அதற்கும் வழியில்லையே. அவர்கள் அதற்கு அனுமதிக்கிறார்களில்லை.

“என்னைச் சுட்டுக் கொல்லுங்கோ. இதெல்லாத்தையும் என்னால தாங்கேலாது“ என்று இரண்டு கைகளையும் எடுத்து அவர்களைக் கும்பிட்டான். குரல் கம்மியது. அந்த இருளில் வெறெதுவும் புலப்படவில்லை.

“ரோசம் வருதாக்கும் தம்பிக்கு“ என்று கேலிப்படுத்திச் சிரித்தார்கள். ஒருவன் நெஞ்சில் உதைத்தான். அந்த ஒடுங்கிய விறாந்தையில் மல்லாக்காக விழுந்தான் செல்லத்தம்பி. கையில் போடப்பட்டிருந்த விலங்கு எதிலோ அடிபட்டு கையை நெரித்தது. வலி உயிரை ஒரு தடவை உறிஞ்சியது. அவனுடய வழுக்கைத் தலையில் மிதித்தான் மற்றவன்.

சரியாக ஆறு மாதமும் மூன்று நாளும். செல்லத்தம்பி ஒரு தேசத்துரோகி என்றும் அவனுக்கு மரண தண்டனை வழங்கப்பட்டதாகவும் அவனுடைய படத்தை பத்திரிகை ஒன்று வெளியிட்டு அறிவித்தது. செல்லத்தம்பியின் படம் பத்திரிகையில் வந்த முதல் நாளும் கடைசி நாளும் அது.

கீழே அவன் செய்ததாகவும் உடந்தையாக இருந்ததாகவும் குறிப்பிடப்பட்டு ஒரு குற்றப் பட்டியல்.

சடலத்தைக் கூட அவர்கள் கொடுக்கவில்லை. அவனை அவர்கள் சுட்டார்களா அடித்துக் கொன்றார்களா? சயனைட் கொடுத்தார்களா? நெஞ்சில் ரயர்தான் போட்டு எரித்தார்களா? சரி, கொலையைத்தான் செய்தார்கள் என்றால் அதை எப்போதவது செய்தார்கள் என்று ஒன்றுந்தெரியாது.

இதற்குப் பிறகு செல்லத்தம்பியின் குடும்பத்தை ஊரில் ஒரு மாதிரிப் பார்த்தார்கள். பிள்ளைகள் பள்ளிக்கூடத்துக்குப் போனாலும் வாத்திமார் தொடக்கம் அங்கே படிக்கிற பிள்ளைகள் வரையில் தேசத்துரோகியின்ர பிள்ளை என்று சொல்லி ஒரு மாதிரி நடத்தினார்கள்.

இதனால் படிப்பை பாதியில் நிறுத்தினான் செல்லத்தம்பியின் மூத்தவன். மாங்காய் வியாபாரத்துக்கு யாரோடோ கூடப் போனான்.

அந்த மூத்த மகன்தான் இப்போது காயப்பட்டு அலோஸியஸ்க்கு அருகில் படுத்திருக்கிறான். கண்கள் குழிவிழுந்து விட்டன. நிறமும் குறைந்திருந்தான். இவனை எப்போது இயக்கம் போராளியாக்கியது? அவனாக இயக்கப் போராளியாகுவதற்கான சந்தர்ப்பம் இல்லை.

அலோஸியஸ்க்கு ஒன்றுமே புரியவில்லை. அவன் தங்கேஸைப் பார்த்தான்.

“நீங்கள் என்னத்தை நினைக்கிறியள் எண்டு எனக்குத் தெரியுமண்ணை. எங்கள விட்டிடுவாங்கள் எண்டுதான் நினைச்சுக் கொண்டிருந்தம். ஆனால், என்னைப் பிடிச்சிட்டாங்கள்“ என்றான் தங்கேஸ். குரல் விம்மிக் கமறியது.

அலோஸியஸ் தலையை மேலும் கீழுமாக அசைத்தான். விரிக்கப்பட்டிருக்கும் வலையில் ஒருவரும் தப்ப முடியாது என்று தெளிவாகத் தெரிந்தது. அதைவிட, தெரியாத சங்கதி ஒன்று அலோஸியஸ்க்கு இருந்தது.

செல்லத்தம்பியின் குடும்பம் இப்போது தேசத்துரோகி குடும்பமா அல்லது போராளி குடும்பமா என்று.
00